رباعي
هر چند كه درد ما ندارد درمان * هر چند كه جرم ما ندارد پايان
با اين همه جرم خويش مأيوس نهايم * از رحمت وفضل وكرمت يا رحمان
اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِما تُجِيبُنِي بِهِ « 1 » حِينَ أَسْأَلُكَ فَأَجِبْنِي يَا اللَّهُ .
اى خدايى كه چارهساز تويى * همه محتاج [ و ] بىنياز تويى
عرض مطلب مرا دگر چه ضرور * چون كه داناى كلّ راز تويى
به درستى كه اين بندهء شرمنده سؤال مىنمايم از تو به حق آن اسبابى كه به سبب آنها مستجاب مىنمايى دعاى مرا در وقتي كه از تو سؤال مىنمايم كه عمده وزبدهء آن أسباب ، توسل به خاتم أنبيا وسيد مرسلين وبقيهء آل عبا وأولاد طيّبين آن جناب است - صلوات اللَّه وسلامه عليهم أجمعين - وچون از عمدهء أسباب استجابت دعا توسل من به پنج تن آل عبا است وتو را به حق ايشان قسم دادم وايشان را شفيع خود گردانيدم ، پس مستجاب گردان دعاى مرا به فضل قديم وكرم عظيم خود يا اللَّه .
ما نداريم بجز دوستى احمد وآل * هيچ مستمسكى از بهر خود هنگام سؤال
هست اميد كه با دوستى أو نشويم * نااميد از كرم قادر وحي متعال
نمايش أول : در مقام خود به بسط تمام ارتسام يافته كه هر گاه كلامي را القا نمايند به شخصي كه خالى الذهن باشد ، آن كلام را بدون توكيد به سوى أو القا مىنمايند وهرگاه متردد باشد يا منكر يا معتقد خلاف مضمون كلام ، آن كلام را با تأكيد به أو القا مىكنند به حسب ملاحظهء مرتبهء تردد وانكار ، مثل اين كه اگر كسى نداند كه زيد ايستاده است وكسى خواهد أو را اخبار نمايد به قيام زيد مىگويد : زيد ايستاده است .
وهرگاه آن كس در اين معنى شك داشته باشد به أو مىگويد : إن زيداً قائم يعنى : به درستى كه زيد ايستاده است واگر منكر باشد توكيد را زيادة از اين مىآورد ومىگويد : إن زيداً لقائم يعنى : به درستى كه زيد هرآينه ايستاده است ، واگر اعتقاد خلاف آن داشته باشد وكلام مزبور را قبول نكند ، بر توكيد مزبور به مثل قسم يا نحو
هامش
( 1 ) . مخطوط : - به .