است .
اعتذار
اى خداوندى كه بىحكم محكمت دستى حركت ننمايد ، وبي امر حتمي الامتثالت قلمي مطلبي ننگارد ! خامهاى كه بىارادهات به مداد آلايد جز سياهرويى راقمش حاصلى ندارد ، وصفحهاى كه بىمشيتت از براي رقعه نگارى مهيا گردد ، غير از محرومى صاحبش جوابي نيارد . حواسي كه بىاستمداد توفيقت جمع گردد ، از أوضاع فقيران پريشانتر است ، واساسى كه بىاستعانت تأييدت برپا شود ، بنيانش از خرابهء دل درويشان ويرانتر . از أول امر به امر تو تفويض امر به سوى تو نمودم كه در آخر كار كارم را به سامان آورى ، واز بدو عمر به فرمودهء تو بر [ تو ] توكل نمودم كه در پايان حيات از سر تقصيرم درگذرى .
الهى ! اگر بر اين ضعيف ترحم فرمايى ، بر بندهء ضعيف خود رحم نمودهاى واگر بر اين مسكين ببخشايى ، بر مخلوق مسكين خود بخشش فرمودهاى .
إنْ تُعَذِّبْنِي فَأنَا عَبْدُكَ ، وإنْ تَغْفِرْ لِي فَأنْتَ أَرْحَمُ الرَّاحِمِين
. الهى ! تا زبانم گوياست ، مرا به صلاح خود گويا گردان وتا حياتم باقي است ، مرا به مصلحت خويش شنوا كن .
رَبِّ زِدْني عِلْماً وَفَهْماً وَألحِقْني بِالصّالِحينَ ! وَاجْعَلْنِي فِي دِرْعِكَ الْحَصِينَةِ الّتي تَجْعَلُ فِيها مَنْ تُرِيدُ « 1 » ، بِرَحْمَتِكَ يَا أَرْحَمَ الرّاحِمِينَ
.
فصل بيست وسيّم : در شرح فقرهء اخيره از دعاى شريف
وآن مشتمل است بر يك ستايش ، ودو نمايش ، ويك آرايش :
هامش
( 1 ) . دعايى است كه امام صادق عليه السلام دستور فرمودهاند هر صبح ومساء سه بار خوانده شود ، واز پدر بزرگوارشان نقل كردهاند كه فرمود : هذا من الدعاء المخزون . ر . ك : الكافي ، ج 2 ، ص 534 باب عند الإصباح والإمساء ، ح 37 ؛ وسائل الشيعة ، ج 7 ، ص 229 ، ح 9191 .