هرچه رود برسرم چون توپسندى رواست * بنده چه دعوى كند حكم خداوند راست « 1 »
« وَعَسى أَنْ تَكْرَهُوا شَيْئاً وَهُوَ خَيْرٌ لَكُمْ وَعَسى أَنْ تُحِبُّوا شَيْئاً وَهُوَ شَرٌّ لَكُمْ »
« 2 » فَعَلى مَضْمُونِ هذِهِ الآيَةِ الشَّرِيفةِ ومَسْطُورِ هذِهِ الْكَرِيمةِ اللّطِيفَةِ أقُولُ :
ما قلم بر سر كشيديم اختيار خويش را * اختيار آن است كو قسمت دهد درويش را
إلهي ! لَبَّيْكَ وَسَعْدَيْكَ ، وَالْخَيْرُ فِي يَدَيْكَ ، وَالشَّرُّ لَيْسَ إلَيْكَ ، وَالْمَهْدِيُّ مَنْ هَدَيْتَ ، لا مَلْجَأَ وَلا مَنْجَا إلّاإلَيْكَ ، سُبْحَانَكَ وَحَنَانَيْكَ ، تَبَارَكْتَ وَتَعَالَيْتَ ، سُبْحَانَكَ رَبَّ الْبَيْتِ « 3 » .
الهى ! اگر چه يقين است كه حقيقت امر چنين است والبتة غير از اين نيست وهر چه هست همين است ؛ چنانچه فرمودى :
تريد وأريد ، ولا يكون إلّاما أريد
، ولكن معلوم است كه مانع از خود ما است وآن عدم قابليت است ؛ چنان كه گفتهاند :
هر چه هست از قامت ناساز بىاندام ماست * ور نه تشريف تو بر بالاى كس كوتاه نيست
الهى ! اگر چه شرط استفاضه قابليت است ، ولى قابليت هم فيضى است از فيوضات تو ، واگر چه سبب ورود فضل تو سعادت است ، ولى سعادت هم موهبتى است از مواهب بِلا نهايات تو .
الهى ! به رستگى وارستگان كه مرا رستگى بخش ، وبه بستگى بستگان كه مرا بستگى عطا كن .
ز قيد ما ومن وارستهام كن * به زنجير محبت بستهام كن
بر آن وارستگى دايم بيفزاى * وز اين دلبستگى دورم نفرماى
هامش
( 1 ) . كليات سعدى .
( 2 ) . سورهء بقره ، آيهء 216 .
( 3 ) . غير از واژهء « الهى » كه در ابتداى اين مناجاة آمده ، بقيهء آن قسمتى از ادعيهء تكبيرات مستحبهء هنگام دخول در نماز است كه از امام صادق عليه السلام روايت شده است . ر . ك : الكافي ، ج 3 ، ص 310 ، باب افتتاح الصلاة والحد في التكبير ، ح 7 ؛ التهذيب ، ج 2 ، ص 67 ، ح 8 ؛ وسائل الشيعة : ج 6 ، ص 24 ، ح 8 .