است در أراضي بال وآن ، مُلزم سَخَط حضرت ذو الجلال است ، چنانكه كلام مَلِك متعال كه
« وَلَيْسَتِ التَّوْبَةُ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السَّيِّئاتِ حَتَّى إِذا حَضَرَ أَحَدَهُمُ الْمَوْتُ قالَ إِنِّي تُبْتُ الْآنَ »
، « 1 » مُخبر از سوى مآل اين حال است . پس مبادرت به بَقْر زمين دل به مِنجت توبه ، از چنين خطايى مانع آيد وتعاقب تنقيهء آن به جاروب انابت ، از چنين بلايى صيانت نمايد وكلام مَلِك علّام كه :
« إِنَّمَا التَّوْبَةُ عَلَى اللَّهِ لِلَّذِينَ يَعْمَلُونَ السُّوءَ بِجَهالَةٍ ثُمَّ يَتُوبُونَ مِنْ قَرِيبٍ »
، « 2 » بيان اين مقصود مىفرمايد .
نظم
ناگهان اى بنده گر كردى گناه * توبه كن ، در حال ، « 3 » عذر آن بخواه
چون گناه نقد آيد در وجود * توبهء نسيه ندارد هيچ سود
در انابت كاهلي كردن خطاست * بر اميد زندگى كان « 4 » بىوفاست
ودر تعقيب اين امر مر « 5 » امر أولى را اشارتى است به آن كه انسان در هيچ حالي از اغواى شيطان نفس وهوا أيمن نيست واز توبه ، ناگزير است ، چنانچه آياتي كه خبر است از توبهء أنبيا عليهم السلام بدين مشعر وكلام خاتم النّبيين كه : « واللَّه إنّي لأستغفر اللَّه في اليوم أكثر من سبعين مرّة » « 6 » از اين مطلوب ، مخبر است ؛ يعنى سوگند به خداى كه من در « 7 » هر روزى از هفتاد كرّت بيشتر توبه واستغفار مىكنم . وهرگاه أنبيا را با كمال مجاهدات وفوز به اعلا مراتب عنايات خالق ارض وسماوات ، حال اين بود ، از أمثال ما تيره روزگارانِ نادان ، خود كه گويد . پس عاقل را « 8 » در هيچ وقت از تدارك ما فات به عبادات ، علىالخصوص به توبه واستغفار ، غافل نشايد بودن ؛ چه به حقيقت ، قالع وقامع أصول خبائث ، اينهايند .
از شيخ ذوالنّون مصرى - قدست أسراره - منقول است كه مىفرمودى « 9 » كه : خداى
هامش
( 1 ) . سورهء نساء ، آيهء 18 .
( 2 ) . نساء ، آيهء 17 .
( 3 ) . ف : + / و .
( 4 ) . ف : كو .
( 5 ) . ف : - مر .
( 6 ) . المجازات النبوّية ، ص 390 ؛ بحار الأنوار ، ج 90 ، ص 282 .
( 7 ) . ف : - در .
( 8 ) . ف : - را .
( 9 ) . ف : مىفرمود .