هديّة الخير ، نه تنها از نظر محتوا كه از نظرگاه سبك سخن نيز بسيار زيبا وگيراست . برخوردارى اين اثر از آرايههاى لفظي ومعنوي ، بر زيبايى وارزش آن بسى افزوده است . از ويژگىهايى كه در اين اثر به چشم مىآيد ، بهكار بردن لغات واصطلاحات عربى است كه شيوهء رايج نگارش آن زمان است ؛ ولى همچون برخى نگاشتههاى آن دوره ، نشانى از ملالآورى در آن نيست .
مؤلّف ، افزون بر شاهد آرى از قرآن وأحاديث ، شواهدى بسيار از اشعار ( عربى وپارسى ) آورده كه گويا برخى از آنها اثر طبع خود اوست . « 1 » همچنين از اين اثر ، احاطهء أو بر قرآن ، حديث ، عرفان نظري ، حكمت ، أدب عربى وپارسى ، ملل ونحل وطب ، آشكار است . « 2 »
نسخههاى خطى هديةالخير
تاكنون نسخههاى ذيل ، از هدية الخير شناسايى شده است :
1 - كتابخانهء آية اللَّه مرعشى نجفي ، نسخهء شمارهء 9010 ، تحرير 902 ق . « 3 »
2 - كتابخانهء أمير المؤمنين نجف ، نسخهء شمارهء 314 ، تحرير سدهء 10 ق . « 4 »
هامش
( 1 ) . ر . ك : شرح حديث هفتم ، نهم ودهم .
( 2 ) . عالم ربّانى ، ملّا احمد نراقى ( م 1245 ق ) در كتاب خود خزائن ، مطالبى از هدية الخير ( شرح حديث بيستم ) نقل نموده است ( ر . ك : خزائن ، ص 409 - 411 ) .
( 3 ) . فهرست نسخههاى خطى كتابخانهء آيةاللَّه العظمى مرعشى نجفي ، سيد احمد حسينى ، ج 23 ، ص 167 ؛ آشنايى با چند نسخهء خطى ، دفتر اوّل - حسين مدرسى طباطبايى - رضا استادى ، ص 106 .
( 4 ) . فهرست نسخههاى خطى فارسي ، احمد منزوى ، ج 2 ، ص 1487 .