مولى محمد تقى مجلسى اول محول شد . وى شاگرد شيخ بهائى و يكى از درخشانترين چهرههاى جهان تشيع و صاحب آثار گرانقدر و گوناگون است كه شرح آن در دوره پنجم از ادوار كيفيت بيان فقه گذشت .
طبرسى
سالهاى 1070 تا 1086 ق مربوط است به عصر درخشان مرجعيت و فقاهت عالم ربانى فخر المحققين مولى محمد صالح سروى طبرسى . در كتب رجال از اين فقيه بزرگوار و ارجمند جهان تشيع به عنوان متبحر در علوم عقلى و نقلى ياد شده است .
خوانسارى
سالهاى 1086 تا 1097 ق مرجعيت از آن فقيه و محقق جليل آقا حسين خوانسارى صاحب مشارق الشموس فى شرح الدروس است . او فقيهى نمونه و ممتاز در ميان فقها محسوب مىشود .
مجلسى دوم
سالهاى 1097 تا 1110 ق متعلق به علامه بزرگ مولى محمد باقر مجلسى دوم است . او نيز هم چون پدرش از مراجع عظام به شمار مىرود . آثار گرانبها و گوناگونى دارد كه در جاى خود بيان شده است . علامه مجلسى در ميان فقها و دانشمندان شيعه درخشندگى خاصى دارد .
سيد عبد الله جزايرى
بين سالهاى 1110 تا 1173 ق فقها و مراجع بسيارى وجود داشتند از آن جمله جامع معقول و منقول سيد عبد الله جزايرى است كه چون كوكبى درخشان در آسمان فقاهت تشيع پرتو افشانى نمود . او در فقه و غيره از مهارت كامل برخوردار بود .
وحيد بهبهانى
سالهاى 1173 تا 1205 ق متعلق است به زعامت و مرجعيت استاد كل و مجدد قرن سيزدهم آقا محمد باقر وحيد بهبهانى كه طلايه دار دوره هفتم از ادوار فقه و پيشواى دوره ششم از ادوار اجتهاد محسوب مىگردد .