معتبر باشد نمىدانست ، هم چنان كه عمل اصحاب را در مورد سند روايتى كه فاقد اعتبار بود موجب تأييد و حجيت آن نمىشناخت . و البته اين نظر او خلاف نظريه مشهور ميان فقيهان است . زيرا فقها مىگويند وقتى روايتى طبق قواعد علم درايه و حديث صحيح و معتبر شناخته شد ، ولى مورد اعراض اصحاب بود حجيت و اعتبار خود را از دست مىدهد . همچنين مىگويند : هر گاه روايتى بر طبق موازين درايه و حديث صحيح و معتبر نباشد ، اما اصحاب آن را پذيرفته باشند و به آن عمل كنند ، ضعف سند با عمل ايشان رفع و جبران مىشود و مشمول ادله اعتبار مىگردد . مرحوم صاحب مدارك روى همين اصل ، قائل به طهارت ذاتى اهل كتاب گرديد و نيز در اين مسأله فقيه نوپرداز سيد محسن حكيم و مجتهد نامدار حاج آقا رحيم ارباب اصفهانى و مجتهد نوآور شهيد محمد باقر صدر و نيز جز اينها فتوايشان چنين است كه در رسالههاى عمليه آنان بيان گرديده است . شرح و تفصيل آن در اوليات مبانى فقه خواهد آمد . ان شاء الله .
ملا عبد الله شوشترى
سالهاى 1009 تا 1011 ق ، مرجعيت به عالم بزرگ علامه ملا عبد الله شوشترى محول گرديد . او كه خود در بعد علمى فوق العاده بود ، توانست نابغه اى چون شيخ بهائى را تربيت كند .
شيخ بهائى
بين سالهاى 1011 تا 1031 علامه و نابغه روزگار شيخ محمد بن حسين بن عبد الصمد معروف به شيخ بهائى كه روزگار نظيرش را در جامعيت نديده ، ظهور كرد و چنان كه معروف است دانشى نبود كه او در آن مناظره كند و بر حريف و مدعى پيروز نشود .
او طلايه دار دوره پنجم از ادوار كيفيت بيان فقه است . شيخ بهائى در مكتب خود شخصيتهايى برجسته و بزرگى هم چون مجلسى اول را تربيت كرد .
مجلسى اول
سالهاى 1031 تا 1070 ق مرجعيت شيعه به عارف فرزانه و مجتهد جامع و بىبديل ،