و اين قولى است كه جملگى برآنند . از اين رو بعضى او را افضل المتأخرين و اكمل المتبحرين لقب دادهاند . ارباب تراجم حدود 30 كتاب و رساله در فقه و اصول فقه ، اصول دين و فروع دين ، كلام ، رجال و حديث و جز اينها از او نام بردهاند .
شيخ حسين عبد الصمد
بين سالهاى 966 تا 984 ق دوران درخشندگى مرجعيت علامه شيخ حسين عبد الصمد پدر شيخ بهائى است .
او قواعد علامهء حلى و حاشيه ارشاد را شرح نمود و بحثهاى فقهى او به گونه اى است كه تا اين زمان ارزش و اعتبار خود را حفظ كرده است .
در همين هنگام نيز عالم كامل مولى عبد الله يزدى ( متوفى 981 ق ) كه يكى از چهرههاى برجسته و از مراجع بزرگ بود مىزيست .
مقدس اردبيلى
سالهاى ( 984 تا 993 ق ) عصر پرتو افشانى فقيه بزرگ و پژوهشگر سترگ احمد بن محمد اردبيلى است . او در فقه تحقيقات گسترده اى دارد . مرحوم مجلسى در بارهء او گفته است « محقق اردبيلى از حيث تقوى و پرهيزكارى و فضل و دانش به اوج كمال رسيد و من در ميان قدما و متأخرين مانندش را نشنيدم . » و نيز در بارهء او گفتهاند : مادران مانند او را نزاييدهاند .
سيد محمد عاملى
سالهاى 993 تا 1009 ق عصر فقاهت و مرجعيت عالم بزرگ سيد محمد عاملى ، صاحب مدارك الاحكام في شرح شرائع الاسلام است . اين محقق بزرگ ، آراء و نظريات ارزنده و جالبى از خود به يادگار نهاد كه پس از سالها هنوز فقها با ديده تحسين و شگفتى به آن مىنگرند و بعضى معتقدند كتابى در تلخيص فقه بهتر از مدارك الاحكام او ديده نشده است . ويژگيهاى اين كتاب فقهى را مىتوان در شيوايى بيان و رسايى عبارات و حسن سليقه در تنظيم آن دانست .
او ظاهرا اولين كسى است كه اعراض اصحاب را سبب نقض و شكست سند روايتى كه