[ 236 ]
وَقَالَ : مَشْرَبُ الْعَذْبِ مُزْدَحَمٌ
. وگفت : مشرب خوش ، جمع كنندهء أهل دل است .
هر كه را هست مشرب صافي * تشنهء صحبت وىاند گروه
كس نكرد آب تلخ وشور ، به جاى * جاى آب خوش است ، ليك انبوه
[ 237 ]
وَقَالَ : مَجْلِسُ الْعِلْمِ رَوْضَةُ الجَنَّةِ
. وگفت : مجلس علم ، مرغزار بهشت است .
بهتر از خُلد ، مجلسي باشد * مجلس عالمان پاك سرشت
مجلس علم جوى زان كه بُود * مجلس علم ، مَرغزار بهشت
[ 238 ]
وَقَالَ : مُهْلِكَةُ الْمَرْءِ حِدَّةُ طَبْعِه
. وگفت : هلاك كنندهء مرد ، تيزى طبيعت اوست .
همچو خضرش بُود حيات ابد * هركه را خلقولطف ، عادت وخوست « 1 »
وآنچه سازد هلاك در يكدم * مرد را تيزى طبيعت اوست
[ 239 ]
مُصَاحَبَةُ الأشْرَارِ رُكُوبُ الْبَحْرِ
. مصاحبت با بدان ، مثل كشتى است در دريا .
هست كشتى نوح بهر نجات * گر شوى همنشين دانايى
همنشينى بُود چنان به بدان * كه بُود كشتىاى به دريايى
هامش
( 1 ) . در نسخهء « ح » : هر كه را لطف وحلم عادت اوست .