است - ، از شريف حسينى بغدادي با عنوان « حافظ شريف معظّم » ياد مىكند وتنها اين نكته را مىافزايد كه :
خطيب مَدينى به من گفت : از تصانيف أو ، كتاب « فرحة المتعلّم » « 1 » به ما رسيده است كه آن را با اجازهء عالي ، سَماع نمودهام . « 2 »
ودر كتابهاى ديگرش : الإشارة إلى وفيات الأعيان ، « 3 » المعين في طبقات المحدّثين ، « 4 » والإعلام بوفيات الأعلام ، « 5 » به ذكر نام وألقاب وسال وفات أو اكتفا نموده وتنها اشاره كرده كه وى در ما وراء النهر وشهر بُخارا حديث گفته است ؛ امّا در كتاب ديگرش : العِبَر ، اضافه كرده است كه :
خاقان ، أو را مظلومانه ودر 75 سالگى در ماوراءالنهر كشت . « 6 »
اگر مىبينيم كه در دول الإسلام ذهبي ، شريف بغدادي از درگذشتگان سال 479 شمرده شده ، به طور قطع ، خطاى مصحّح نسخه است كه عنوان « سنة ثمانينَ وأربعمئة » را كلّاً جا
هامش
( 1 ) . ظاهراً نام ديگرِ همان « فَرحة العالِم » باشد كه ذهبي در تاريخ الاسلام ياد كرد . خود ذهبي در سير أعلامالنبلاء ( ج 14 ، ص 52 ) ، ابن العماد در شذرات الذهب ( ج 3 ، ص 365 ) ، يافعى در مرآة الجنان ( ج 3 ، ص 132 و 133 ) ، إسماعيل پاشا بغدادي در إيضاح المكنون ( ج 2 ، ستون 186 ) وهدية العارفين ( ج 2 ، ستون 75 ) وعمر رضا كحّالة در معجم المؤلفين ( ج 11 ، ص 218 ) از آن ، ياد كردهاند ، بدون آن كه دربارهء رؤيت نسخهاى از كتاب ، سخنى بگويند . از نام كتاب ، چنين برمىآيد كه مشتمل بر مطالب متنوّع وفُكاهه بوده است واگر هر سه مورد نقل خطيب بغدادي از « كتاب صاحبنا محمّد بن محمّد بن زيد » را از همين كتاب بدانيم ، بايد گفت كتابي دربر گيرندهء حكايات واشعار بوده است .
( 2 ) . تذكرة الحفّاظ ، ج 4 ، ص 1209 .
( 3 ) . الإشارة ، ص 243 .
( 4 ) . المعين ، ص 139 ( ش 1522 ) .
( 5 ) . الإعلام ، ج 1 ، ص 317 .
( 6 ) . العبر ، ج 3 ، ص 299 .