در دوشنبهء ربيع الأول است ؛ باقي أقوال ، همه مشكوك وغير محقّق . واز ذكر دوازدهم در عداد آن أقوال ونسبت آن به قيل ، پى به بي اعتباري ووهن آن بتوان برد .
فصل
قطع نظر از اخبار وآثار ائمهء أطهار عليهم السلام واتّفاق علماء اخيار وسستى مستند اغيار از سيرهء عمليهء قطعيهء طايفهء اماميه - نصرهم اللَّه تعالى ، اين مدّعا را مىتوان به منصّهء ثبوت رساند ؛ چه ، هر سال جمّ غفير وجمع كثيرى از دور ونزديك ، وترك وتاجيك ، از طوائف مختلفه واهالى بلاد متباعد ، محض درك زيارة أمير المؤمنين عليه السلام در روز هفدهم وامتثال فرمان حضرت صادق عليه السلام كه در آن روز ، به جهت شرافت ولادت ، آن جناب را زيارة كنند ، در آن بقعهء مطهّره حاضر مىشوند وازدحام ايشان در آن روز در آن جا ، مثل اجتماع ايشان است در آن آستان ملايكْ پاسبان ، در روز غدير واين سيرهء حميده وشيوهء مرضيه ، از قديم بوده واگر اشتباهى در آن رود كه أصل آن منتهى به تقرير يا امر معصومى نشود ، در قبر آن جناب كه در آن مكان مخصوص است ، بايد شبهه كرد ؛ بلكه در بسيارى از امكنهء شريفه وقبور علماء اعلام وسلاطين عظام ، اين سخن مىرود ؛ چه ، طريق تعيين آنها منحصر در همين قسم سيرههاى عظيمهء قطعيه است ؛ والّا آنچه در اخبار وتواريخ ذكر مىشود ، كافى در تشخيص خصوص آن موضع نيست وفتح باب اين احتمال ، از سوء سليقه ومرض سوداست . پس اگر كسى بگويد مثلًا قبر شريف امامزادهء لازم التعظيم ، عبد العظيم عليه السلام مطابق آنچه از كتب به دست مىآيد ، آن است كه در رى ، در باغ عبد الجبّار ، نزد شجرهء تفّاح است ؛ امّا اين كه اين موضع معيّن همان است ، معلوم نيست صاحبش را به عناد يا جنون نسبت دهند ، واين نيست مگر از سيرهء جازمهء طائفهء ناجيه در هر عصري ، به
ميراث حديث شيعه — صفحة 437
مساهمون: مهدى مهريزى
ص٤٣٧