كريمه كه مىفرمايد :
« . . . . وَ ما نَقَمُوا إِلَّا أَنْ أَغْناهُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ مِنْ فَضْلِهِ . . . »
( توبه / 74 ) « و آنان خشم و خردهاى [ بر خدا و پيامبرش ] نگرفتند جز آن كه خدا با فضل خود آنان را بى نياز كرد و پيامبرش نيز بى نيازشان ساخت . » در اين آيه ، رسول خدا صلى الله عليه و آله را مُغنى ( بى نياز كننده ) مىداند و در آيهء شريفهء
« . . . هُوَ الَّذِي أَيَّدَكَ بِنَصْرِهِ وَ بِالْمُؤْمِنِينَ »
( انفال / 62 ) « اوست كسى كه تو را به نصرت [ غيبى ] خود و به وسيلهء مؤمنان تقويت مىكند » مؤمنان را در كنار نصرت حقتعالى ، مؤيد رسول خدا صلى الله عليه و آله مىشمرد . يا در اين آيه مىفرمايد :
« فَالْمُدَبِّراتِ أَمْراً »
( نازعات / 5 ) در اين جا ملائكه را مدبّرات يعنى تدبيرات كنندگان مىنامد ، از نگاه موحد ، اين امور شرك ناميده نمىشود چون اين امور در طول فعل خداست نه در عرض آن ؛ يعنى : از نظر موحد همه چيز در اين نظام در همه جا و هر لحظه ، با اذن خدا تحقق مىيابد و تأثير مىگذارد ، هيچ چيز در اين نظام از خود هيچ استقلالى ندارد . چون استقلال براى شريك است و خداوند هيچ شريكى در اصلِ خلقت و در ادامه و ادارهى اين نظام نداشته و ندارد . پس هر چه هست تحت تدبير حقتعالى و با اجازهى او وجود دارد و با اجازهء او واسطه مىشود و اثر مىگذارد .