غير از نفس وجود اجزا ، داراى وجودى مستقل نمىباشد .
مقدمهء شرعى
آن است كه ذو المقدّمه به حكم شرع بدان موقوف باشد ، مانند توقف داشتن نماز بر طهارت و استقبال قبله و نظاير آن .
اين مقدمه به لحاظ اينكه نزد شارع مقدس به عنوان شرط و قيد در مأموربه اخذ گرديده بنام « شرط شرعى » نيز موسوم است .
لازم به ذكر است ، برخى از محققان ، مقدمه شرعى را به مقدمهء عقلى بازمىگردانند و در مقام تعليل اين معنا مىگويند : وجود ذوالمقدمه بدون مقدمه زمانى مستحيل است كه شارع آن را شرط و قيد در ذوالمقدمه اخذ نمايد و روشن است كه استحالهء مشروط و مقيد بدون شرط و قيد آن ، به واسطه حكم عقل مىباشد .
مقدمهء صحت
آن است كه صحّت ذوالمقدمه موقوف به آن باشد . مانند وضو نسبت به نماز .
مقدمهء عادى
مقصود از مقدمهء عادى آن است كه از نظر عرف ذوالمقدمه بدان وابسته باشد مانند طىّ طريق نسبت به رسيدن به مقصد .