( ظ )
ظاهر
آن است كه دلالتش بر مراد متكلم ، ظن و گمانآور باشد و احتمال خلاف هم در آن داده شود . مثل : « اكرم العلماء » ، كه ظهور در عموم دارد ولى احتمال دارد كه مراد واقعى متكلم ، عموم علما نباشد بلكه تنها علماى عادل باشند .
ظن
حالت نفسانى بين قطع و شك را « ظن » گويند ، اگر مسألهاى مطرح باشد و ذهن بين دو يا چند احتمال قرار گيرد ، اما گرايش به طرف يكى از احتمالات پيدا كند ، مىگويند ظن دارد .
ظن خاص
عبارت است از هر امارهء ظنيهاى كه دليل قاطع بر حجيت و اعتبار آن اماره مخصوصه قائم شده است از قبيل : خبر واحد ثقه - ظاهر كتاب و امارات ظنيه خاصه را طرق علميه نيز مىگويند از باب اينكه اين امارات مستند به علمند .
ظن طريقى
چنانچه از نامش نيز پيدا است فقط طريق است به سوى حكم واقعى