مسأله 1717 - اگر نذر كند روزه بگيرد و روز آن را معيّن نكند ، نمىتواند آن را در سفر بهجا آورد . ولى چنانچه نذر كند كه روز معينى را در سفر روزه بگيرد بايد آن را در سفر بهجا آورد . و نيز اگر نذر كند روز معينى را چه مسافر باشد يا نباشد ، روزه بگيرد بايد آن روز را اگرچه مسافر باشد روزه بگيرد .
مسأله 1718 - مسافر مىتواند براى خواستن حاجت ، سه روز در مدينهء طيبه روزهء مستحبى بگيرد .
مسأله 1719 - كسى كه نمىداند روزهء مسافر باطل است اگر در سفر روزه بگيرد و در بين روز مسأله را بفهمد روزهاش باطل مىشود . و اگر تا مغرب نفهمد روزهاش صحيح است .
مسأله 1720 - اگر فراموش كند كه مسافر است ، يا فراموش كند كه روزهء مسافر باطل مىباشد و در سفر روزه بگيرد روزهء او باطل است .
مسأله 1721 - اگر روزهدار بعد از ظهر مسافرت نمايد ، بايد روزهء خود را تمام كند و اگر پيش از ظهر مسافرت كند ، وقتى به حد ترخص برسد ؛ يعنى به جايى برسد كه ديوار شهر را نبيند و صداى اذان آن را نشنود ، بايد روزهء خود را باطل كند و اگر پيش از آن روزه را باطل كند بنابر احتياط ، كفاره نيز بر او واجب است .
مسأله 1722 - اگر مسافر پيش از ظهر به وطنش برسد ، يا به جايى برسد كه مىخواهد ده روز در آنجا بماند ، چنانچه كارى كه روزه را باطل مىكند انجام نداده ، بايد آن روز را روزه بگيرد و اگر انجام داده ، روزهء آن روز بر او واجب نيست .
مسأله 1723 - اگر مسافر بعد از ظهر به وطنش برسد ، يا به جايى برسد كه مىخواهد ده روز در آنجا بماند ، نبايد آن روز را روزه بگيرد .
مسأله 1724 - مسافر و كسى كه از روزه گرفتن عذر دارد ، مكروه است در روز ماه رمضان جماع نمايد و در خوردن و آشاميدن كاملًا خود را سير كند .
رساله توضيح المسائل ( موسوعة الإمام الخميني 29 ) ( فارسى ) — صفحة 297
مساهمون: السيد الخميني
ص٢٩٧