بعد باقى بماند ، روزههايى را كه نگرفته بايد قضا كند و احتياط مستحب آن است كه براى هر روز يك مد طعام هم به فقير بدهد .
مسأله 1704 - اگر به واسطهء مرضى روزهء رمضان را نگيرد و بعد از رمضان مرض او بر طرف شود ولى عذر ديگرى پيدا كند كه نتواند تا رمضان بعد قضاى روزه را بگيرد بايد روزههايى را كه نگرفته قضا نمايد و نيز اگر در ماه رمضان ، غير مرض عذر ديگرى داشته باشد و بعد از رمضان آن عذر بر طرف شود و تا رمضان سال بعد به واسطهء مرض نتواند روزه بگيرد روزههايى را كه نگرفته بايد قضا كند .
مسأله 1705 - اگر در ماه رمضان به واسطهء عذرى روزه نگيرد و بعد از رمضان عذر او بر طرف شود و تا رمضان آينده عمداً قضاى روزه را نگيرد بايد روزه را قضا كند و براى هر روز يك مد گندم يا جو و مانند اينها هم به فقير بدهد .
مسأله 1706 - اگر در قضاى روزه كوتاهى كند تا وقت تنگ شود و در تنگى وقت عذرى پيدا كند ، بايد قضا را بگيرد و براى هر روز يك مد گندم يا جو و مانند اينها به فقير بدهد بلكه اگر موقعى كه عذر دارد تصميم داشته باشد كه بعد از بر طرف شدن عذر روزههاى خود را قضا كند و پيش از آن كه قضا نمايد در تنگى وقت عذر پيدا كند بايد قضاى آن را بگيرد ، و احتياط واجب آن است كه براى هر روز هم يك مد غذا به فقير بدهد .
مسأله 1707 - اگر مرض انسان چند سال طول بكشد ، بعد از آن كه خوب شد اگر تا رمضان آينده به مقدار قضا وقت داشته باشد بايد قضاى رمضان آخر را بگيرد و براى هر روز از سالهاى پيش يك مد كه تقريباً ده سير است ، طعام ؛ يعنى گندم يا جو و مانند اينها ، به فقير بدهد .
مسأله 1708 - كسى كه بايد براى هر روز يك مد طعام به فقير بدهد مىتواند كفارهء چند روز را به يك فقير بدهد .
مسأله 1709 - اگر قضاى روزهء رمضان را چند سال تأخير بيندازد بايد قضا را بگيرد
رساله توضيح المسائل ( موسوعة الإمام الخميني 29 ) ( فارسى ) — صفحة 295
مساهمون: السيد الخميني
ص٢٩٥