اين مسابقه و پيشى جستن نسبت به ديگران در خصوص انجام دادن كارهاى نيك مورد پسند خدا و دست يافتن به بهشت باشد كه نعيم جاودانى است ، و اين آيه يكى از آيات قرآنى است كه اين تمايل مبارك را در راه درست و استوار آن بر ما عرضه مىدارد ، و آن شتاب ورزيدن به خيرات و مسابقه دادن در بزرگواريها و مكرمات است ، چنان كه پروردگار ما سبحانه و تعالى گفته است :
وَ سارِعُوا إِلى مَغْفِرَةٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَ جَنَّةٍ عَرْضُهَا السَّماواتُ وَ الْأَرْضُ أُعِدَّتْ لِلْمُتَّقِينَ
، « 30 » و نيز :
فَاسْتَبِقُوا الْخَيْراتِ أَيْنَ ما تَكُونُوا يَأْتِ بِكُمُ اللَّهُ جَمِيعاً
، « 31 » و نيز :
إِنَّهُمْ كانُوا يُسارِعُونَ فِي الْخَيْراتِ وَ يَدْعُونَنا رَغَباً وَ رَهَباً
. « 32 » اگر بنا باشد كه آدمى درباره دست يافتن به چيزى به مسابقه بپردازد ، بهترين چيزى كه مىبايستى مسابقه بر سر آن صورتپذير شود ، همان رحيق مختوم است كه عنوان مكملى براى رشتهاى از نعمتهاى مستمر و به هم پيوسته دارد ، و شايد سرّ ياد كردن از اين جمله در هنگام بيان اين نعمت همين بوده باشد ، زيرا كه آن كامل كننده ديگر نعمتها است ، يا حكايت از بزرگى اين نعمت مىكند و اين كه لذت بزرگ آن قابل مقايسه با ديگر لذتها ، حتى لذت و نعيم آخرت نيست ، يا بدان جهت كه از آداب نوشيدن نوشابه در نزد اهل آن در دنيا نيز يكى آن است كه جامها را از دست يكديگر بربايند و در اين كار به رقابت و مسابقه با يكديگر بپردازند .
هر چه بوده باشد ، رقابت و مسابقه در رحيق مختوم در آن روز ، هنگامى صورت اتمام مىپذيرد كه امروز در دنيا / 426 براى انجام دادن كارهاى خير و نيك شتاب كنند و در آنها با يكديگر مسابقه دهند ؛ و در خبر آمده است كه ترك بادهنوشى در دنيا بهاى دست يافتن به رحيق مختوم در آخرت است ، به همان كه پاداش سيراب كردن و طعام دادن به مؤمن نيز رحيق مختوم است .
در سفارش پيامبر - صلّى اللَّه عليه و آله - به على - عليه السلام - آمده
هامش
( 30 ) - الحديد / 21 .
( 31 ) - البقرة / 148 .
( 32 ) - الأنبياء / 90 .