/ 369 خدا او را مأمور اداره كردن ملأ اعلى قرار داده و بنا بر اين در آن جا فرمان او را مىبرند ، و به همين گونه امين است و اگر امين نمىبود اين كار بزرگ بر عهده او قرار نمىگرفت ، و از نشانههاى امانت او - عليه السلام - يكى آن است كه خدا را در هيچ چيز نافرمانى نكرده ، و چگونه مىتواند چنين باشد در صورتى كه از جمله كسانى است كه پروردگار درباره او چنين گفته است :
لا يَسْبِقُونَهُ بِالْقَوْلِ وَ هُمْ بِأَمْرِهِ يَعْمَلُونَ
. « 15 » شايد در اين تأكيد ردّى بر گفته آن كسان بوده باشد كه به گمان ايشان فرشتگان دختران خدايند ، و بنا بر اين در مقابل كارهايى كه انجام مىدهند مسئوليتى ندارند ، و اين اعتقاد اعراب جاهلى پيش از اسلام بود كه فرشتگان را شفيعان خود در نزد خدا تصور مىكردند ، و ريشه پرستيدن بتان ايشان كه آنها را رمزى از فرشتگان تصور مىكردند ، از همين اعتقاد برخاسته بود .
[ 22 ] و در آن صورت كه نيرومندى رسالت از جانب خدا و به ميانجيگرى فرستادهاى بزرگوار در نيرومندى و كرامت آن رسول تجلى پيدا كند ، آن كس كه وسيله دريافت اين پيام رسالت است در اوج حكمت و معرفت قرار دارد ، و اين خود تفسيرى از گفته رسول است كه : مردمان چون نمىتوانند حقايق غيبى را بفهمند و بپذيرند ، آن رسول را ديوانه مىپندارند ؛ هرگز چنين نيست . . . او فرستادهاى بزرگ است كه مقامى عالى و شرفى عظيم دارد ، و كسانى كه به او كفر مىورزند نمىفهمند .
وَ ما صاحِبُكُمْ بِمَجْنُونٍ
- آن كه با شما صحبت دارد و گفتگو مىكند ، ديوانه نيست . » و ميان رسول و مجنون تفاوت فراوان است ، چه ديوانه عادات جامعه خود را ترك مىكند و آن را پريشان مىخواهد ، و رسول پس از ترك كردن عادات جانشينهاى بهترى براى آنها قرار مىدهد ، و ديوانه بدون هيچ هدفى صاحبان سلطه را
هامش
( 15 ) - الأنبياء / 27 .