و در پايان پروردگار ما را از روز فرياد هولناك بلند قيامت بيم مىدهد ، و به ياد ما مىآورد كه در آن روز از پيوندهاى مادّى كارى بر نمىآيد ، و حتى پيوندهاى خويشاوندى نيز بريده مىشود ، و در آن روز ارزش حقيقى تنها مخصوص عمل صالح است . پس آيا نبايد آن را ارزشى قرار دهيم كه سبب گرد كردن ما در كنار يكديگر در اين دنيا شود ؟
سورة عبس / 315
[ سوره عبس ( 80 ) : آيات 1 تا 16 ]
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
عَبَسَ وَ تَوَلَّى ( 1 ) أَنْ جاءَهُ الْأَعْمى ( 2 ) وَ ما يُدْرِيكَ لَعَلَّهُ يَزَّكَّى ( 3 ) أَوْ يَذَّكَّرُ فَتَنْفَعَهُ الذِّكْرى ( 4 )
أَمَّا مَنِ اسْتَغْنى ( 5 ) فَأَنْتَ لَهُ تَصَدَّى ( 6 ) وَ ما عَلَيْكَ أَلاَّ يَزَّكَّى ( 7 ) وَ أَمَّا مَنْ جاءَكَ يَسْعى ( 8 ) وَ هُوَ يَخْشى ( 9 )
فَأَنْتَ عَنْهُ تَلَهَّى ( 10 ) كَلاَّ إِنَّها تَذْكِرَةٌ ( 11 ) فَمَنْ شاءَ ذَكَرَهُ ( 12 ) فِي صُحُفٍ مُكَرَّمَةٍ ( 13 ) مَرْفُوعَةٍ مُطَهَّرَةٍ ( 14 )
بِأَيْدِي سَفَرَةٍ ( 15 ) كِرامٍ بَرَرَةٍ ( 16 )
معناى واژهها
15 سفرة : نويسندگان كتابهاى حكمت ، و واحد آن سافر است ، و كتابهاى مقدس را اسفار مىنامند ، و اصل كلمه به معنى كشف كردن و آشكار كردن است ، همچون در اين گفته : سفرت المرأة يعنى زن نقاب از چهره خود برداشت .