اى خداى حىّ و قيوم ! هنگامى كه مردم مأيوس شده و ابرها از بارش باز مانده و چرندگان نابود شدهاند ، تو را مىخوانيم به تعداد درختان و گياهان و شمار ملائكهء صف كشيده در آسمان و ابرهاى بىباران فراوان ، اين كه ما را با نوميدى و ناكامى برنگردانى و ما را به كردارمان مؤاخذه نكنى و به گناهانمان نگيرى . خداوندا رحمت خود را با ابر پر باران و گياهان سرسبز ، و بهارى پر آب بر ما فرو ريز و با انواع ميوهها بر بندگانت منت گذار و سرزمينهايت را با گياهان و شكوفهها ، حيات بخش . و ملائكهء كرام و نويسندهات را شاهد بارش پر سودى از جانب خود قرار بده كه فراوانى آن پيوسته و خيرش گسترده باشد . ابرى بارانزا ، تند و زود كه به وسيله آن سرزمينهاى مرده را زنده بگردانى و آنچه از بين رفته برگردانى و رستنيها را برويانى .
خداوندا ! ما را سيراب كن با بارانى پىدرپى ، روياننده ، پاكيزه ، فراگير و پر صدا كه رعد و برق آن پىدرپى ،
خطبه هاى معصومين ( ع ) در جمعه ها وعيدين ( فارسى ) — صفحة 111
مساهمون: مهدى عبد اللهى
ص١١١