شرح
ثانياً : بر فرض اين كه به قرينهى روايات ديگر بر مرتدّ ملّى حمل شود ، مفادش اين است كه در ارتداد دوّم بايد او را كشت . به اين مطلب هيچ فقيهى فتوا نداده است .
ثالثاً : تكذيب شهود سبب زدن گردن نمىگردد ؛ زيرا ، تكذيب شهود خللى در شهادت ايجاد نمىكند . شهادت مؤثّر است و بايد حكمش هرچه هست اجرا شود ؛ نه اين كه مكذّب را به قتل برسانند . مگر اين كه بگوييم : شهود ، امام حسن و امام حسين عليهما السلام بودهاند كه تكذيبشان به مسائل ديگر منتهى مىشود ؛ ليكن در روايت ، اشعارى به اين مطلب نيست .
بنابراين ، با توجّه به ضعف روايت و عدم عمل اصحاب به مضمون آن و نقايص ديگرى كه در آن بود ، نمىتوان به آن تمسّك كرد ؛ و قتل مرتدّ ملّى به مرتبهى چهارم ارتداد موكول مىشود .