متعال گفت :
«
إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ
- آن گفتهء فرستادهاى بزرگوار است ، » كه در نزد خداى تعالى مقامى رفيع دارد و منزّه است و در امانت و اخلاق عاليترين درجه را دارد و در رساندن پيام خدا كوتاهى نمىكند و تحريفى در آن به عمل نمىآورد ، و اين همه براى آن است كه رسالت سالم و كامل و به همان گونه كه خدا خواسته و آن را نازل كرده به همگان ابلاغ شود ، و اين امر اعتماد و اطمينان كاملى به صحّت آن به ما مىدهد . و در آيه دو تأكيد در اين باره آمده است : يكى با لفظ « إنّ » و ديگرى با لام در « لقول » ، و علاوه بر اين دو تأكيد لفظى ، سه تأكيد معنوى بر آن وجود دارد كه اين رسالت و رساله از جانب خدا است :
الف : كلمه « قول » ، پس وظيفهء رسول از نقل كردن رسالت به مردم تجاوز نمىكند ، پس او گويندهء آن است و در تأليف يا آفريدن آن دخالتى نداشته است .
ب : خداى تعالى نگفت فلانى ( جبرييل يا محمّد ) و بلكه نگفت پيغمبر يا فرشته . . . بلكه كلمهء فرستاده ( رسول ) را اختيار كرد كه بر معنى مورد نظر دلالتى بيش از الفاظ ديگر دارد . . . و رسول آن كس است كه حامل پيام و رسالهاى از جانب شخصى ديگر است .
ج : و چون خدا رسول خود را با لفظ « كريم » ستوده ، اين خود دليل بر امانت او و بر آن است كه رساله و رسالت چنان كه فرستنده خواسته صورت گرفته است ، و چون از خود گذشتگى از بزرگترين صفات شخص كريم است ، از اين توصيف خدا براى رسول خودش چنان دستگير ما مىشود كه او در قضيهء رسالت خدا از خود چشم پوشيده و بنا بر اين هيچ چيزى از جانب شخص او در اين رسالت وارد نشده است .
گفتهها در مقصود از لفظ رسول مختلف است ، و گروهى گفتهاند كه : او جبرييل است كه وحى را از جانب خدا به پيامبر ( ص ) مىرساند ، پس او رسول خدا به نزد پيغمبر او است ، و ديگران گفتهاند : / 315 رسول محمد ( ص ) است ، يا اين كه كلمه متوجه به هر دو مىشود ، و هر دو فرستادهء از جانب خدايند ، و مقصود در اين جا