رَأَوْها قالُوا إِنَّا لَضَالُّونَ ( 26 ) بَلْ نَحْنُ مَحْرُومُونَ ( 27 ) قالَ أَوْسَطُهُمْ أَ لَمْ أَقُلْ لَكُمْ لَوْ لا تُسَبِّحُونَ ( 28 ) قالُوا سُبْحانَ رَبِّنا إِنَّا كُنَّا ظالِمِينَ ( 29 )
فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلى بَعْضٍ يَتَلاوَمُونَ ( 30 ) قالُوا يا وَيْلَنا إِنَّا كُنَّا طاغِينَ ( 31 ) عَسى رَبُّنا أَنْ يُبْدِلَنا خَيْراً مِنْها إِنَّا إِلى رَبِّنا راغِبُونَ ( 32 ) كَذلِكَ الْعَذابُ وَ لَعَذابُ الْآخِرَةِ أَكْبَرُ لَوْ كانُوا يَعْلَمُونَ ( 33 )
معناى واژهها
6 [ المفتون ] : مبتلا به خيال پردازى ، همچون ديوانه .
9 [ تدهن ] : با مداهنه و نرمى با كفار برخورد مىكند ، و تو گويى كه گويى شخص مداهنهگر روغن ( دهن ) به كار مىبرد كه با طرف مقابل خود با ملايمت رو به رو شود ، به همان گونه كه روغن در اتومبيل و جاهاى ديگر در ميان دو چيز زبر و خشن به كار مىرود تا از سختى اصطكاك بكاهد .
11 [ هماز ] : يعنى با همز فراوان ، و همز به معنى سخت طعنه زدن به شخص ديگر است ، و در مفردات راغب است :
الهمز بر وزن العصر ، و گفته مىشود « همزت الشيء في كفّى » و همز كردن يك شخص يعنى غيبت كردن از او .
[ مشّاء بنميم ] : زياد آمد و شد كردن در ميان مردم براى نمّامى و خبرچينى .
13 [ عتل ] : جفا كار درشت و خشن .
[ زنيم ] : كسى است كه خود را به قومى كه از ايشان است بچسباند ، و اصل آن از الزنمة كه به معناى تكه پوستى آويختهء در زير گلوى بز است .