تفسير هدايت (فارسى) — صفحة 191

« فَمَنْ يُجِيرُ الْكافِرِينَ مِنْ عَذابٍ أَلِيمٍ - پس چه كس كافران را از عذاب دردناك پناه مىدهد و در امانشان نگاه مىدارد . » پس كافر ناگزير معذّب است ، بدان سبب كه از شفاعت و شركاى پندارى خدا در برابر او كارى ساخته نيست . بعضى گفته‌اند كه : ميان پناه دادن به كافران از عذاب اليم و هادى و مبشّر و نذير باقى ماندن رسول ارتباطى وجود دارد ، « 58 » و به نظر من اين اعتقاد الهام گرفتهء از اين گفتهء خداوند متعال است : وَ ما كانَ اللَّهُ لِيُعَذِّبَهُمْ وَ أَنْتَ فِيهِمْ وَ ما كانَ اللَّهُ مُعَذِّبَهُمْ وَ هُمْ يَسْتَغْفِرُونَ . « 59 » [ 29 ] پس از بيم دادن و بر حذر داشتن ، قرآن در اميد را بر دلها با ياد كردن از نام رحمان بر دلها مىگشايد ، تا گرفتار يأس و نوميدى نشوند . « قُلْ هُوَ الرَّحْمنُ آمَنَّا بِهِ - بگو او بخشنده است و ما به او ايمان آورده‌ايم . » چنان مىنمايد كه در آيه اشارهء لطيفى به آن است كه خدا رسول - صلّى اللَّه عليه و آله - و كسانى را كه با اويند هلاك نمىكند بلكه آنان را مشمول رحمت خويش قرار مىدهد ، بدان سبب كه او رحمان است و اينان به او ايمان آورده و از او فرمانبردارى كرده و تنها بر او متوكل شده‌اند . « وَ عَلَيْهِ تَوَكَّلْنا - و بر او توكل كرديم . » / 183 آن كس كه بر رحمان توكل كند نوميد نمىشود ، چه او برايش كفايت مىكند ، و از بركتها و رحمتهاى خويش به او مىبخشد ، و از عذاب و هلاك در امانش نگاه مىدارد . اما كافران و مشركان ، از آن روى كه به پروردگار خويش و به آخرت كافر شده ، و به شريكان پندارى اعتقاد و اعتماد پيدا كرده‌اند ، گرفتار گمراهيى آشكار شده‌اند ، و اگر از دامنهء گمراهى خويش آگاه نبوده ، يا توانسته‌اند