فَصَكَّتْ وَجْهَها
، انگشتان دست خويش بر پيشانى خود زد و بانگ كرد ،
وَ قالَتْ عَجُوزٌ عَقِيمٌ ( 29 )
و گفت [ من فرزندى زايم ] و من پير زنى از زادن در گذشته و نازاينده گشته .
قالُوا كَذلِكَ قالَ رَبُّكِ
، [ فرشتگان ] گفتند چنين [ كه ترا گفتند ] خداوند تو گفت ،
إِنَّهُ هُوَ الْحَكِيمُ الْعَلِيمُ ( 30 )
اوست آن خداوند راست دان راست كار و به همه چيز دانا .
جزء بيست و هفتم
قالَ فَما خَطْبُكُمْ أَيُّهَا الْمُرْسَلُونَ ( 31 )
[ چون ابراهيم بجاى آورد كه فرشتگاناند ] گفت - پس بچه كار فرستادهاند شما را اى فرستادگان ؟
قالُوا إِنَّا أُرْسِلْنا إِلى قَوْمٍ مُجْرِمِينَ ( 32 )
گفتند ما را فرستادند بگروهى بدكاران .
لِنُرْسِلَ عَلَيْهِمْ
، تا فرو گشائيم و ريشان
حِجارَةً مِنْ طِينٍ ( 33 )
سنگهايى از گل .
مُسَوَّمَةً
، نشان كرده و نام برنوشته ،
عِنْدَ رَبِّكَ
، نزديك خداوند تو [ در آسمان ] ،
لِلْمُسْرِفِينَ ( 34 )
گزافكاران را .
فَأَخْرَجْنا مَنْ كانَ فِيها مِنَ الْمُؤْمِنِينَ ( 35 )
بيرون آورديم هر كه در آن [ شارستان ] بود از گرويدگان .
فَما وَجَدْنا فِيها غَيْرَ بَيْتٍ مِنَ الْمُسْلِمِينَ ( 36 )
نيافتيم در آن جز يك خاندان از مسلمانان .
وَ تَرَكْنا فِيها آيَةً
، گذاشتيم در آن [ زمين ] نشانى ،
لِلَّذِينَ يَخافُونَ الْعَذابَ الْأَلِيمَ ( 37 )
ايشان را كه ميترسند از عذاب دردنماى .
وَ فِي مُوسى
، و در موسى [ و در شأن قوم او عبرت است ]
إِذْ أَرْسَلْناهُ إِلى فِرْعَوْنَ
، كه فرستاديم او را بفرعون ،
بِسُلْطانٍ مُبِينٍ ( 38 )
بحجتى آشكارا .