النوبة الثالثة
قوله تعالى :
وَ يَوْمَ يُعْرَضُ الَّذِينَ كَفَرُوا عَلَى النَّارِ أَذْهَبْتُمْ طَيِّباتِكُمْ
. . .
الاية . لما وصف اللَّه الكافرين بالتمتع بالطيبات فى الدنيا آثر النبى ( ص ) و اصحابه و الصالحون اجتناب اللّذّات فى الدّنيا رجاء ثواب الآخرة .
مفهوم آيت آنست كه هر كه طيّبات و لذات دنيا به كار دارد از ناز و نعيم آخرت بازماند ، هر كه سود خود در تنعم دنياء فانى جويد ، تنعم جاودانى در سراى باقى بر خود بزيان آورد .
آن مهتر عالم و سيد ولد آدم ، خاتم پيغامبران و مقتداى جهانيان ( ص ) چون دانست كه لذات و شهوات دنيا را حاصل نيست و جوينده و خواهندهء آن جز نادانى غافل نيست ، از آن اعراض كرد و بر قدر قوام اقتصار كرد و فقر و فاقت اختيار كرد .
خبر درست است از عايشه كه بعد از وفات پيغامبر ميگفت : لم ينم على - السرير و لم يشبع من خبز الشعير .
بروايتى ديگر گفت : لقد كان يأتى علينا الشهر لم نوقد فيه نارا و ما هو الا الماء و التمر ، غير انه جزى اللَّه نساء من الانصار خيرا ، كنّ ربما اهدين لنا شيئا من اللبن .
گفت - بودى كه ما يك ماه در خاندان نبوت آتش نيفروختى ما را معلوم جز آب و خرما نبودى ، جز آن نبود كه زنان انصار اللَّه جزاء ايشان بخير كناد ، گاه گاه ما را شربت شير داديد . « 1 » اين نه از آن بود كه بر ايشان حرام بود يا نعمت دنيا از ايشان دريغ بود كه اهل عالم هر چه يافتند از راحت و نعمت و كرامت بطفيل ايشان يافتند ، لكن مصطفى ( ص ) دانست كه منع حظوظ نفس اصل طاعت است و اساس دين و طيّبات دنيا حجاب طيّبات عقبى است . و او ( ص ) مقتداى خلق بود ، خواست تا خلق بوى اقتدا كنند و به آن راه روند و از اينجا بود كه ملك زمين به روى
هامش
( 1 ) در نسخه ج : دادندى