«
يا أَبَتِ »
اى پدر اى «
إِنِّي قَدْ جاءَنِي مِنَ الْعِلْمِ ما لَمْ يَأْتِكَ »
به من آمد از دانش آنچه به تو نيامد «
فَاتَّبِعْنِي »
بر پى من رو [ و با من باش ] «
أَهْدِكَ صِراطاً سَوِيًّا »
. ( 43 ) تا راه نمايم ترا به راه راست درست .
«
يا أَبَتِ »
اى پدر اى ! «
لا تَعْبُدِ الشَّيْطانَ »
ديو را مپرست ، «
إِنَّ الشَّيْطانَ كانَ لِلرَّحْمنِ عَصِيًّا »
. ( 44 ) كه ديو در رحمن عاصى است .
«
يا أَبَتِ إِنِّي أَخافُ »
اى پدر ميترسم من «
أَنْ يَمَسَّكَ عَذابٌ مِنَ الرَّحْمنِ »
كه به تو رسد عذابى از رحمن «
فَتَكُونَ لِلشَّيْطانِ وَلِيًّا »
. ( 45 ) تا بكام ديو شوى و از كسان وى .
«
قالَ »
گفت پدر «
أَ راغِبٌ أَنْتَ عَنْ آلِهَتِي يا إِبْراهِيمُ ؟ »
باز مىخواهى ايستاد از خدايان من اى ابراهيم ؟ «
لَئِنْ لَمْ تَنْتَهِ »
اگر باز نايستى [ از دشنام دادن خدايان من ] «
لَأَرْجُمَنَّكَ »
دشنام دهم ترا و سنگسار كنم «
وَ اهْجُرْنِي مَلِيًّا »
. ( 46 ) فرا بر ازمن يك چندى .
«
قالَ سَلامٌ عَلَيْكَ »
ابراهيم گفت بريدم ، اينك رفتم «
سَأَسْتَغْفِرُ لَكَ رَبِّي »
آرى هنگامى آمرزش خواهم ترا از خداوند خويش ، «
إِنَّهُ كانَ بِي حَفِيًّا »
. ( 47 ) او به من مهربانست و مرا نيكخواه .
«
وَ أَعْتَزِلُكُمْ »
جدايى جويم از شما ، [ و كران گيرم ] «
وَ ما تَدْعُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ »
و از آنچه مىخداى خوانيد فرو از اللَّه تعالى «
وَ أَدْعُوا رَبِّي »
و خداوند خويش را خوانم «
عَسى أَلَّا أَكُونَ بِدُعاءِ رَبِّي شَقِيًّا »
. ( 48 ) مگر كه من با پرستيدن خداوند خويش و خواندن وى بدبخت نمانم .
«
فَلَمَّا اعْتَزَلَهُمْ »
چون كران گرفت از ايشان ، «
وَ ما يَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللَّهِ »
و از آنچه مىپرستيدند فرود از اللَّه تعالى ، «
وَهَبْنا لَهُ إِسْحاقَ وَ يَعْقُوبَ »
بخشيديم او را اسحاق و يعقوب ، «
وَ كُلًّا جَعَلْنا نَبِيًّا »
. ( 49 ) و همه را پيغامبران كرديم
«
وَ وَهَبْنا لَهُمْ مِنْ رَحْمَتِنا »
و ايشان را از رحمت خويش بخشيديم «
وَ جَعَلْنا لَهُمْ