دختر سلطان نبود هم از خزانهء خود كاوين بگدا فرستد تا كاوين كريمهء خود از خزينهء وى بدهد ، بنده كه طاعت وى مىكند بتوفيق و عصمت اللَّه تعالى مىكند ، بتأييد و تقويت وى حقّ وى مىگزارد ، آن گه بنده را بفضل طاعت بفضل خود مىستايد ، و بكرم خود مىپسندد و بر جهانيان جلوه مىكند كه : «
إِنَّهُمْ كانُوا يُسارِعُونَ فِي الْخَيْراتِ وَ يَدْعُونَنا رَغَباً وَ رَهَباً وَ كانُوا لَنا خاشِعِينَ »
بندگان من بطاعت مىكوشند برغبت و رهبت ما را ميخوانند همه ما را مىدانند و گرد در ما مىگردند ، سوختگان حضرت مااند ، برداشتگان لطف مااند . هداهم حتّى عرفوه و وفّقهم حتى عبدوه و لقّنهم حتى سألوه و نوّر قلوبهم حتى احبّوه . بنواخت تا بشناختند ، توفيق داد تا پرسيدند .
تلقين كرد تا بخواستند ، دل معدن نور كرد تا دوست داشتند ، يحبّ به غير رشوة ، و يعطى به غير منّة و يكرم به غير وسيلة . بى رشوت دوست دارد ، بىمنّت عطا دهد ، بى وسيلت گرامى گرداند ، صد نعمت بر سر تو نثار كند و ذرّهاى شمرد ، و كاهى از تو كوهى انگارد ، نبينى كه بهشتى بدان عظيمى و فراخى به تو داد و آن را بغرفه باز خواند گفت :
« أُوْلئِكَ يُجْزَوْنَ الْغُرْفَةَ »
. ابراهيم خليل عليه السلام گوسالهاى پيش مهمان نهاد ربّ العزّه آن از وى بپسنديد و گرامى كرد و بر جهانيان جلوه كرد ، كه :
« جاءَ بِعِجْلٍ حَنِيذٍ »
، او خداونديست كه هر كه نياز به او بر دارد توانگرش كند هر كه ناز به او كند عزيزش گرداند ، اگر تقديرا صد سال بنده معصيت كند آن گه كه گويد : تبت . گويد قبلت ، و هو الّذى يقبل التوبة عن عباده . اعرابى دعا مىكرد و دعاى ايشان بو العجب بود گفت : الهى تجد من تعذّبه غيرى و لا اجد من يرحمنى غيرك . خداوندا تو .
ديگرى را يا بى كه عذاب كنى جز از من ، و من ديگرى را نيابم كه بر من رحمت كند جز از تو .
«
إِنَّ هذِهِ أُمَّتُكُمْ أُمَّةً واحِدَةً »
معبود كم واحد ، نبيّكم واحد ، و شرعكم واحد ، فلا تسلكوا بنيات الطرق فتطبحوا فى اودية الضّلالة و عليكم باتّباع سلفكم و احذروا موافقة ابتداع خلفكم . «
وَ أَنَا رَبُّكُمْ فَاعْبُدُونِ »
و اعرفوا قدرى و احفظوا فى جريان