«
قالَ »
گفت [ جبرئيل ] : «
إِنَّما أَنَا رَسُولُ رَبِّكِ »
[ من آن نيم كه تو مىپندارى ] من فرستادهء خداوند توام ، «
لِأَهَبَ لَكِ »
تا ترا بخشم ، «
غُلاماً زَكِيًّا »
( 19 ) پسرى هنرى پاك [ روز افزون ] .
«
قالَتْ أَنَّى يَكُونُ لِي غُلامٌ »
گفت مرا چون بود پسرى ؟ «
وَ لَمْ يَمْسَسْنِي بَشَرٌ »
و هيچ مردم مرا بنساويد [ و به من نرسيد ] ، «
وَ لَمْ أَكُ بَغِيًّا »
( 20 ) و من زانيه نبودم .
«
قالَ »
[ جبرئيل ] گفت :
« كَذلِكِ قالَ رَبُّكِ »
چنين گفت خداوند تو .
« هُوَ عَلَيَّ هَيِّنٌ »
كه آن بر من آسان و خوار است . «
وَ لِنَجْعَلَهُ آيَةً لِلنَّاسِ »
و تا او را نشانى كنم [ و شگفتى ] مردمان را . «
وَ رَحْمَةً مِنَّا »
و بخشايشى از ما به تو ، «
وَ كانَ أَمْراً مَقْضِيًّا »
( 21 ) و آن كارى بود از ما خواسته و گزارده و كردنى .
«
فَحَمَلَتْهُ »
بار گرفت [ مريم ] به عيسى ، «
فَانْتَبَذَتْ بِهِ مَكاناً قَصِيًّا »
( 22 ) دور شد و آن بار خود در شكم ، دور برد .
«
فَأَجاءَهَا الْمَخاضُ »
درد زه خاستن او را باز آورد ، «
إِلى جِذْعِ النَّخْلَةِ »
كه با تنهء خرما بن شد [ و پشت خود بدان باز نهاد ] . «
قالَتْ يا لَيْتَنِي مِتُّ قَبْلَ هذا »
[ از تنگدلى گفت و شرم ] كاشك من بمردمى پيش ازين ، «
وَ كُنْتُ نَسْياً مَنْسِيًّا »
( 23 ) و من چيزى بودمى گذاشته و فراموش شده .
«
فَناداها مِنْ تَحْتِها »
آواز داد او را [ عيسى ] كه در زير وى بود «
أَلَّا تَحْزَنِي »
كه اندوهگن مباش . «
قَدْ جَعَلَ رَبُّكِ تَحْتَكِ سَرِيًّا »
( 24 ) خداوند تو زير تو جويى كرد .
«
وَ هُزِّي إِلَيْكِ بِجِذْعِ النَّخْلَةِ »
بجنبان بسوى خويش خرما بن را «
تُساقِطْ عَلَيْكِ »
تا فرو افتد بر افتد بر تو بر او ، «
رُطَباً جَنِيًّا »
( 25 ) خرماى تر و تازهء در هنگام رسيده .
«
فَكُلِي وَ اشْرَبِي »
[ رطب ] مىخور و آب مىآشام ، «
وَ قَرِّي عَيْناً »
و [ به فرزند ] چشم روش ميدار ، «
فَإِمَّا تَرَيِنَّ مِنَ الْبَشَرِ أَحَداً »
اگر از مردمان كسى بينى . «
فَقُولِي إِنِّي نَذَرْتُ لِلرَّحْمنِ صَوْماً »
بگوى من پذيرفتهام و پيمان كردهام خداى را تعالى خاموشى ، «
فَلَنْ أُكَلِّمَ الْيَوْمَ إِنْسِيًّا »
( 26 ) امروز با هيچ مردم سخن نخواهم گفت .
«
فَأَتَتْ بِهِ قَوْمَها تَحْمِلُهُ »
عيسى را بر گرفت و آورد او را بقوم خويش .