5 - النوبة الاولى
( 17 / 49 - 36 )
قوله تعالى : «
وَ لا تَقْفُ ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ »
و پس هر ظنّى مرو بنادانى و آنچ ندانى مگوى ، «
إِنَّ السَّمْعَ وَ الْبَصَرَ وَ الْفُؤادَ »
كه از نيوشيدن و نگرستن و انديشيدن بدل ، «
كُلُّ أُولئِكَ كانَ عَنْهُ مَسْؤُلًا ( 36 ) »
شما را بخواهند پرسيد .
«
وَ لا تَمْشِ فِي الْأَرْضِ مَرَحاً »
و در زمين بكشّى « 1 » مرو ، «
إِنَّكَ لَنْ تَخْرِقَ الْأَرْضَ »
كه نه در زمين فرو خواهى شد اگر فروتنى كنى ، «
وَ لَنْ تَبْلُغَ الْجِبالَ طُولًا ( 37 ) »
و نه با كوه هم سر خواهى شد اگر بر تنى « 2 » كنى .
«
كُلُّ ذلِكَ كانَ سَيِّئُهُ »
آن همه بد است ، «
عِنْدَ رَبِّكَ مَكْرُوهاً ( 38 ) »
بنزديك خداوند تو ناپسنديده .
«
ذلِكَ مِمَّا أَوْحى إِلَيْكَ رَبُّكَ »
آن همه از آن پيغام است كه اللَّه تعالى داد به تو ، «
مِنَ الْحِكْمَةِ »
از علم [ راست بر جاى خويش ] ، «
وَ لا تَجْعَلْ مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ »
و با اللَّه تعالى خدايى ديگر مخوان ، «
فَتُلْقى فِي جَهَنَّمَ »
كه در او كنند ترا در دوزخ ، «
مَلُوماً مَدْحُوراً ( 39 ) »
نكوهيده و رانده .
«
أَ فَأَصْفاكُمْ رَبُّكُمْ بِالْبَنِينَ »
باش خداوند بگزيد شما را پسران ، «
وَ اتَّخَذَ مِنَ الْمَلائِكَةِ إِناثاً »
و خود را از فريشتگان دختران گرفت ، «
إِنَّكُمْ لَتَقُولُونَ قَوْلًا عَظِيماً ( 40 ) »
شما مىگوئيد سخنى بزرگ .
«
وَ لَقَدْ صَرَّفْنا فِي هذَا الْقُرْآنِ »
سخن روى بر روى گردانيديم درين قرآن ، «
لِيَذَّكَّرُوا »
تا دريابند و پند پذيرند ، «
ما يَزِيدُهُمْ إِلَّا نُفُوراً ( 41 ) »
و نمىفزايد ايشان را اين سخن مگر رميدن .
هامش
( 1 ) - كش نازان و شادمان ، دقيقى گويد : فتنه شدم بر آن صنم كش بر - خاصه بدان دو نرگس دلكش بر ( لغت فرس اسدى )
( 2 ) - بر تنى غرور و تكبر ( برهان قاطع )