«
فَأَلْقَوْا إِلَيْهِمُ الْقَوْلَ »
آن انبازان جواب با ايشان كنند « 1 » ، «
إِنَّكُمْ لَكاذِبُونَ ( 86 ) »
كه شما دروغ مىگوييد .
«
وَ أَلْقَوْا إِلَى اللَّهِ يَوْمَئِذٍ السَّلَمَ »
و خويشتن را فرا دست اللَّه تعالى دهند به بندگى [ و گويند ما خدايان نبوديم كه ما ترا بندگان بوديم ] ، «
وَ ضَلَّ عَنْهُمْ ما كانُوا يَفْتَرُونَ ( 87 ) »
و گم شد از ايشان [ و به كار نيامد ايشان را ] ايشان كه بدروغ مى خدايان خواندند .
«
الَّذِينَ كَفَرُوا وَ صَدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ »
ايشان كه كافر شدند و از راه خداى تعالى برگشتند ، «
زِدْناهُمْ عَذاباً فَوْقَ الْعَذابِ »
بيفزوديم ايشان را عذاب آن جهان بر عذاب اينجهان ، «
بِما كانُوا يُفْسِدُونَ ( 88 ) »
به آن بدكاريها كه مىكردند .
«
وَ يَوْمَ نَبْعَثُ فِي كُلِّ أُمَّةٍ »
و آن روز كه بينگيزانيم در ميان هر مردمان روزگارى ، «
شَهِيداً عَلَيْهِمْ مِنْ أَنْفُسِهِمْ »
گواهى هم از ايشان كه گواهى دهد بر ايشان ، «
وَ جِئْنا بِكَ شَهِيداً عَلى هؤُلاءِ »
و آريم ترا گواه بر اينان ، «
وَ نَزَّلْنا عَلَيْكَ الْكِتابَ »
و فرو فرستاديم بر تو [ كه محمدى ] قرآن ، «
تِبْياناً لِكُلِّ شَيْءٍ »
پيدا كردن هر چيز را ، «
وَ هُدىً وَ رَحْمَةً »
و راه نمونى و بخشايشى ، «
وَ بُشْرى لِلْمُسْلِمِينَ ( 89 ) »
و بشارتى گردن نهادگان را .
النوبة الثانية
قوله تعالى : «
وَ اللَّهُ أَخْرَجَكُمْ مِنْ بُطُونِ أُمَّهاتِكُمْ »
رجع الكلام الى عدّ النّعم ، لختى نعمتها كه بندگان را داد در آيات پيش بر شمرد ، آن گه عارض در ميان آمد باز ديگر بار سخن با حصر نعمت برد و نيكيها كه با بنده كرده در ابتداى آفرينش وى «
وَ اللَّهُ أَخْرَجَكُمْ مِنْ بُطُونِ أُمَّهاتِكُمْ »
كسايى - امّهاتكم - بكسر الف و فتح ميم خواند ، حمزه بكسر الف و ميم خواند - امّهاتكم - و وجه كسر همزه آنست
هامش
( 1 ) - نسخهء ج : بايشان افكنند .