تخطي إلى المحتوى الرئيسي

كشف الأسرار وعدة الأبرار ( تفسير خواجه عبد الله انصارى ) ( فارسى ) — صفحة 11

مساهمون:

ص١١
و بلرزد . جايى ديگر گفت :
الَّذِينَ آمَنُوا وَ تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِكْرِ اللَّهِ
اشارت است كه مؤمنان ايشان‌اند كه در ياد اللَّه دلهاشان بياسايد و آرميده گردد ، آن نشان مبتديان است و اين وصف الحال منتهيان ، بنده در بدايت روش خويش پيوسته ميگريد و مىزارد و مىنالد چندان از بيم فراق بگريد كه نداء
أَلَّا تَخافُوا
بسر وى رسد . از بيم فراق بروح وصال باز آيد ، در آن مقام بياسايد و بنازد و دلش بيارامد ، اينست كه ميگويد جل جلاله : -
تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ بِذِكْرِ اللَّهِ
. و گفته‌اند :
وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ
وصف مريد است ،
تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ
نعت مراد است .
وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ
اهل شريعت را شعار است .
تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ
ارباب حقيقت را دثار است .
وَجِلَتْ قُلُوبُهُمْ
مقام روندگان است .
تَطْمَئِنُّ قُلُوبُهُمْ
نشان ربودگان است . رونده در راه شريعت باميد نعمت بر مقام خدمت ، ربوده بر بساط حقيقت نواختهء قربت و زلفت بار از ولى نعمت .
الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ مِمَّا رَزَقْناهُمْ يُنْفِقُونَ
، در آيت پيش لختى اعمال بر شمرد ، چون تقوى و وجل و توكل . آن گه درين آيت ، اعمال ظاهر چون نماز و زكات در ان پيوست ، آن از امارات حقيقت است و اين از شرائط شريعت ، تا بدانى كه هر دو درهم پيوسته و درهم بسته ، حقيقت بىشريعت به كار نيست ، و شريعت بىحقيقت راست نيست . چون هر دو بهم جمع گشت انگه .
أُولئِكَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا ،
اى - صدقوا صدقاً و حقّوا حقاً . مؤمنان بحقيقت ايشان‌اند كه هم در شريعت درست‌اند هم در حقيقت ، پس اقامت شريعت را
لَهُمْ دَرَجاتٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ وَ مَغْفِرَةٌ
و صدق حقيقت را ،
وَ رِزْقٌ كَرِيمٌ
هو رزق الاسرار بما يكون استقلالها به من المكاشفات و المواصلات ، و گفته‌اند حقايق عبوديت و منازلات و مكاشفات حقيقت ، در وجود خصلتها است كه در اين آيت بر شمرد و هو التعظيم للذكر و الوجل عند السماع و لاظهار الزيادة عليهم عند تلاوته ، و حقيقة التوكل على اللَّه و القيام بشروط العبودية على حد الوفاء ، فاذ كملت اوصافهم صاروا محققين بالايمان ، و قيل
أُولئِكَ هُمُ الْمُؤْمِنُونَ حَقًّا
اى - حقاً انه سبقت لهم من اللَّه الحسنى فصار لهم عند ربهم طوبى و زلفى و حسنى . قوله
وَ تَوَدُّونَ أَنَّ غَيْرَ ذاتِ الشَّوْكَةِ تَكُونُ لَكُمْ
، از روى اشارت ميگويد :