روزگارى بر آمد ، و اين بنو بكر از ابو سفيان و عكرمه و صفوان يارى خواستند تا با خزاعه جنگ كنند ، ايشان يارى دادند و از خزاعه قومى كشته شدند . پس رب العالمين مصطفى را خبر داد كه ايشان نقض عهد كردند و با خزاعه كه در عهد و امان شما بودند قتال كردند ، شما نيز با ايشان قتال كنيد ، اينست كه خداى گفت :
أَ لا تُقاتِلُونَ قَوْماً نَكَثُوا أَيْمانَهُمْ وَ هَمُّوا بِإِخْراجِ الرَّسُولِ
اى - بقتل محمد حين خلوا و ايتمروا به فى دار الندوة على ما سبق ذكره فى قوله :
وَ إِذْ يَمْكُرُ بِكَ الَّذِينَ كَفَرُوا
، و گفتهاند :
وَ هَمُّوا بِإِخْراجِ الرَّسُولِ
جهودان قريظهاند كه با رسول خدا عهد داشتند و روز احزاب نقض عهد كردند و بو سفيان و مشركان مكه را يارى دادند ، و همّت كردند كه رسول خدا را از مدينه بيرون كنند ، تا رب العالمين كيد ايشان باطل كرد و مسلمانان را روز احزاب نصرت داد و جهودان مقهور گشتند و مغلوب .
و قيل - همّت قريش يوم الحديبية بان يدخلوا محمدا مكة للحج ثمّ يخرجوه قبل ان يتم الحج استخفافا به .
وَ هُمْ بَدَؤُكُمْ
بالقتال ،
أَوَّلَ مَرَّةٍ
حين قاتلوا خلفاءكم . خزاعه ميگويد :
چون ايشان خلاف كردند رخصت يافتيد بقتال كه خداى پيش از اين گفته بود :
لا تُقاتِلُوهُمْ عِنْدَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ حَتَّى يُقاتِلُوكُمْ فِيهِ
. ميگويد : اكنون كه ايشان قتال كردند رخصت يافتيد قتال كنيد و ازيشان مترسيد .
أَ تَخْشَوْنَهُمْ
فلا تقاتلونهم ، از ايشان مىبترسيد كه با ايشان قتال نميكنيد ،
فَاللَّهُ أَحَقُّ أَنْ تَخْشَوْهُ
و خداى سزاتر كه از عذاب و عقوبت وى بترسيد ،
إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ
مصدّقين بعذابه و ثوابه .
قاتِلُوهُمْ يُعَذِّبْهُمُ اللَّهُ بِأَيْدِيكُمْ
اى - يقتلهم بسيوفكم و رماحكم ،
وَ يُخْزِهِمْ
و يذلّهم بالفقر و الاسر ،
يَنْصُرْكُمْ عَلَيْهِمْ
اى - ان تقاتلوهم فالظّفر لكم ، و عدهاى است كه خداى تعالى مؤمنانرا داد بنصرت .
وَ يَشْفِ صُدُورَ قَوْمٍ مُؤْمِنِينَ
يعنى - بنى خزاعه ، ايشان را شفا دهد از آنچه در دل دارند از بنى بكر ،
وَ يُذْهِبْ غَيْظَ قُلُوبِهِمْ
حزنها و كربها بما فعل بهم . اين دليل است بر تثبيت نبوت مصطفى و صدق رسالت وى ، چنان كه بگفت و خبر داد