فَيَتَّبِعُونَ ما تَشابَهَ مِنْهُ
بر پى آن متشابه ايستادهاند از اين كتاب - « ابتغاء الفتنة » جستن شور دل را و آشفتگى دين را ،
وَ ابْتِغاءَ تَأْوِيلِهِ
و جستن تأويل آن ، كه تا حقيقت مراد خداى از آن چيز بدانند -
وَ ما يَعْلَمُ تَأْوِيلَهُ إِلَّا اللَّهُ
و نداند تأويل آن مگر خداى -
وَ الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ ، يَقُولُونَ
و تمام دانشان كه در علم پاى بر استوارى دادند مىگويند
آمَنَّا بِهِ
بگرويديم بآنچ خداى فرو فرستاد -
كُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنا
همه از نزديك خداى ماست . . .
وَ ما يَذَّكَّرُ إِلَّا أُولُوا الْأَلْبابِ
( 7 ) و حق در نيابد و پند نپذيرد مگر خداوندان مغز .
رَبَّنا
خداوند ما !
لا تُزِغْ قُلُوبَنا
مجسبان « 1 » دلهاى ما را -
بَعْدَ إِذْ هَدَيْتَنا
پس آنكه راه نمودى ما را -
وَ هَبْ لَنا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً
و ما را از نزديك خود رحمتى بخش -
إِنَّكَ أَنْتَ الْوَهَّابُ
( 8 ) تويى كه تويى خداوند فراح بخش نيكو دار .
رَبَّنا !
خداوند ما ،
إِنَّكَ جامِعُ النَّاسِ
تويى فراهم آرندهء مردمان -
لِيَوْمٍ لا رَيْبَ فِيهِ
روزى را كه در بودن آن روز گمان نيست ،
إِنَّ اللَّهَ لا يُخْلِفُ الْمِيعادَ
( 9 ) كه خداى خلاف نكند هنگامى كه نامزد كند يا وعدهء كه دهد .
النوبة الثانية
قوله تعالى
هُوَ الَّذِي أَنْزَلَ عَلَيْكَ الْكِتابَ
يعنى : القرآن
مِنْهُ
اى من القرآن
آياتٌ مُحْكَماتٌ
اى متقنات مبينات مفصّلات لا اشكال فى لفظهن و ظاهرهن ، يعمل بهنّ - ميگويد : اين قرآن بعضى محكمات است و بعضى متشابهات .
محكمات آنست كه در لفظ و معنى آن هيچ اشكال نبود ، نسخ از آن باز گرفتهاند و معارضه از آن باز گردانيده ، و اختلاف را در آن حاجت بتكلف نظر نباشد ، از آنك روشن و پيدا و ظاهر بود - و آن فرائض و حدود است ، امر و نهى ، و حلال و
هامش
( 1 ) مجسبان : - از چسبيدن است يعنى : منحرف مگردان .