قالَ رَبِّ
گفت : خداوند من !
هَبْ لِي مِنْ لَدُنْكَ
بخش مرا از نزديك خود -
ذُرِّيَّةً طَيِّبَةً
فرزندى پاك و نيكبخت ،
إِنَّكَ سَمِيعُ الدُّعاءِ
( 38 ) كه تو شنوندهء دعائى .
فَنادَتْهُ ، الْمَلائِكَةُ
فريشتگان آواز دادند زكريا را -
وَ هُوَ قائِمٌ
و وى بر پاى بود
يُصَلِّي فِي الْمِحْرابِ
نماز ميكرد در محراب ،
أَنَّ اللَّهَ يُبَشِّرُكَ
كه خداى ترا بشارت ميدهد
بِيَحْيى
بپسرى نام او يحيى -
مُصَدِّقاً
استوار گير و گواه
بِكَلِمَةٍ مِنَ اللَّهِ
بسخنى از خدا -
وَ سَيِّداً
و مهترى زيرك و بردبار
وَ حَصُوراً
و نه خواهندهء زنان ، پاك از بايست جماع -
وَ نَبِيًّا مِنَ الصَّالِحِينَ
( 39 ) و پيغامبرى از شايستگان .
قالَ رَبِّ !
گفت : خداوند من !
أَنَّى يَكُونُ لِي غُلامٌ
مرا پسرى چون بود ؟ -
وَ قَدْ بَلَغَنِيَ الْكِبَرُ
و پيرى به من رسيد -
وَ امْرَأَتِي عاقِرٌ
و زن من نازاينده
قالَ
گفت فريشتهاى از پيغام خدا :
كَذلِكَ اللَّهُ يَفْعَلُ ما يَشاءُ
( 40 ) چنين است خدا ، آن كند كه خود خواهد .
قالَ رَبِّ !
زكريا ( ع ) گفت : خداوند من !
اجْعَلْ لِي آيَةً
نشانى بخش مرا
قالَ آيَتُكَ
جواب داد وى را كه : نشانى تو آنست -
أَلَّا تُكَلِّمَ النَّاسَ ثَلاثَةَ أَيَّامٍ
كه سخن نگويى با مردمان سه روز ،
إِلَّا رَمْزاً
مگر نمونى و اشارتى .
وَ اذْكُرْ رَبَّكَ كَثِيراً
و ياد كن خداوند خويش را فراوان ،
وَ سَبِّحْ بِالْعَشِيِّ وَ الْإِبْكارِ
( 41 ) و وى را به پاكى بستاى بشبانگاه و بامداد .
النوبة الثانية
قوله تعالى :
إِذْ قالَتِ امْرَأَتُ عِمْرانَ . . .
الاية اذ در اول اين آيت تعلق