اولا : هر كشور متخصصين متعدد و زيادى با درجات متفاوت علمى در رشته مختلف علوم تجربى و انسانى و دينى دارد .
متخصصين همرشته مىتوانند با احساس مسئوليت باطنى ، مثلا انجمنهاى دهنفره تشكيل بدهند و هفته دو مرتبه جلسات دو ساعته برگزار كنند و طرحهايى را براى بهبودى حال مردم تهيه و تنظيم نموده يك نسخه آن را براى وزارت مربوطه به همان طرح ، و نسخهاى را براى دفتر رئيس كشور و نسخهاى را به مطبوعات بدهند . البته اين طرحها ضمانت اجرايى ندارند ولى حتما عدهاى از آنها توجه مسئولين ذى علاقه را جلب مىكنند و در نتيجه چرخهاى كشور را تيزتر مى چرخاند .
ثانيا : ثروتمندانى در هر كشور وجود دارند كه براى رضاى خدا و كمك به مردم مسلمان جلساتى را هفته يك بار بين خود در شهر خويش تشكيل و در مورد ايجاد شركتهاى سهامى توليد به جاى توليد بيهوده ( وارد كردن مواد تجملى و موارد آرايش و امثال آنها ) كه هم براى خود آنان منفعت دارد و هم براى اقتصاد كشور و براى كارگران بينوا برنامهريزى نمايند .
و ثالثا اينان مىتوانند زكات و ساير وجوهات مالى خود را به جاى دادن به افراد ، به مقدار كم كه فايده چند روزه دارد به شكل سرمايه ، به
توضيح المسايل سياسى (فارسى) — صفحة 88
مساهمون: الشيخ محمد آصف المحسني
ص٨٨