« زبان حال » آنها را بيان مىكند لكن در مقام عمل ، آنان بدون هيچ سخن و گفتگويى تنها نان را به سائل دادند .
نه بر مسكين - ولو غير مستقيم به كيفيتى كه گذشت - منت گذاشتند ، نه بر يتيم و نه بر اسير ، بلكه خاص و خالص براى خدا ، با حفظ شأن و احترام انسانى مسكين و يتيم و اسير به آنها كمك كردند و خداوند در سوره « هل اتى » مى فرمايد آنان فقط به خاطر من ايثار نمودند ؛ « إنّما نطعمكم لوجه الله لا نريد منكم جزاءً ولاشكورا » . اين جمله را هرگز آنان نگفته اند بلكه اين خداوند است كه در اين فراز از آيات سوره « هل اتى » زبان حال آنان را بيان مى فرمايد .
اين حال على و خانواده على در مقام ايثار و اخلاص در پيشگاه خداوند است ، همين على زمانيكه در ميدان جنگ قدم مى گذارد از شمشير او يكسره مرگ و فناى دشمنان خدا و رسول او مى بارد و از هيچ كس هم بيم و ترسى ندارد ، نه تنها نمى ترسد كه جز به رضاى خدا نمى انديشد ، و گرنه على گذشته از مقام ولايت و تقدسش ، با آن ذكاوت و كياست ذاتى خود مى دانست كه عواقب اين شمشيرها و داغدار نمودن خانواده ها و قبايل كينه توز عرب در آينده ها چه مصيبت هايى براى او و نسل او به دنبال دارد ، اما على مستغرق در عشق خدا و پيغمبر است و هرگز جز رضاى خدا به چيز ديگرى نمى انديشد ، لذا شمشير او همانند صاعقه آسمانى بر سر جباران و گردنكشان عرب فرود مى آيد اما در مقام سخاوت و بخشش ، چه خودش و
انسان كامل يا شاه مردان (فارسى) — صفحة 43
مساهمون: الشيخ محمد آصف المحسني
ص٤٣