خواست و اهل بيت فطور خود را به سائل بخشيدند و خودشان با آب افطار كردند ، اين داستان سه شب متوالى تكرار شد ، پس از شب سوم اين آيه نازل شد : « و يطعمون الطعام على حبّه مسكينا و يتيما و اسيرا . . . » .
بعضى از عُرَفا « 2 » مى گويند : در سوره « هل اتى » نام نعمتهاى بهشتى ذكر شده است لكن اسمى از « حوريه » نيامده و اين به احترام فاطمه زهرا ( سلام الله عليها ) بوده است .
نكته دقيق و عارفانه :
يك روايت از امام صادق ( عليه السلام ) است و اگر اين روايت نمى بود شايد اين نكته اصلا به ذهن من خطور هم نمى كرد .
امام صادق ( عليه السلام ) مى فرمايد : على و فاطمه و حسن و حسين به آن مسكين و اسير و يتيم نگفتند كه اين غذا را بگيريد و ما از شما مزد و تشكر نمى خواهيم ( كه اين خود ، نوعى منت نهادن غير مستقيم است ) ، اينها حتى به آن سه نفر سائل كه طلب غذا نمودند نگفتند كه ما اين نان يا غذا را براى خدا به شما كمك مى كنيم و از شما تشكر و مزدى نمى خواهيم ، بلكه اين خداوند متعال است كه در سوره هل اتى
هامش
( 2 ) . اين سخن روايت يا حديث نيست بلكه از زبان عرفا نقل شده است .