« كرار » در عربى يعنى « حمله كننده » ، « غيرفرّار » كه واضح است ، يعنى كسى كه فرار نمى كند ، هجوم مى برد و عقب نشينى ندارد ، من فردا اين علم را به دست او مى دهم ، « يحبّ الله و رسولَه و يحبّه الله و رسولُه » ؛ اين شخص ، خدا و رسول را دوست دارد و خدا و رسول هم او را دوست دارد .
خليفه ثانى ( رض ) مى گويد : « من هيچ وقت امارت را دوست نداشتم إلّا آن شب كه اين جمله را از پيغمبر شنيدم و آرزو كردم كه اى كاش فردا پيغمبر مرا امير لشكر قرار دهد » ولى فرداى آن روز رسول خدا صدا زد على كجاست ؟ گفتند على چشم هايش درد مىكند ، پيغمبر ( ص ) فرمود : بگوييد بيايد ، على آمد و پيغمبر اكرم ( ص ) از آب دهان مبارك خود به چشم على ماليد و على تا روزى كه زنده بود از بركت آب دهان پيغمبر بزرگوار اسلام ( ص ) ديگر درد چشم نديد . على رفت و آن عمل فوق العاده را انجام داد . خيلى عجيب است كه يك فرد بيايد و آن دروازه قلعه خيبر را با آن بزرگى از جا بركند و دور بيندازد . اين بُعد شجاعت و قوت قلب و زوربازوى على بوده كه در هيچ جنگى شكست نخورد ، در هيچ جنگى فرار نكرد و در هيچ جنگى به دشمن پشت نكرد .
كس را چه زور و زهره كه وصف على كند * جبار در مناقب او گفته هل اتى