گرفت و بى دور شدن از آفريدگان فراتر شد ، و بى لمس شدن از جانب آنان بديشان ( از رگ گردن ) نزديكتر ، او را حدّى نيست كه بدان حد پايان گيرد ، و مانندى نيست كه شناختش به وسيلهء همانندش امكان پذيرد ، هر كه تقليد جبّارى او كرد ذليل و زار شد ، و هر كه بزرگنمايى كرد كوچك و خوار ، همه چيزها به عظمت او سر فرود آوردند و به چيرگى و عزّت او گردن سپردند ، ديدگان از ادراك او وا ماندند و هيچ نديدند و پندارهاى آفريدگان در وصف او هر چه بلند رفتند به كوتاهى گراييدند و به جايى نرسيدند . آن نخستين پيش از هر چيز ، و آخرين پس از هر چيز ، هيچ چيز معادل او نيايد ، بر هر چيز مسلّط است به مقهور كردن آن و همه جايها را مىبيند بىانتقال بدانها ، هيچ لامسهاى او را لمس نكند و هيچ حسّى او را احساس نكند و اوست كه در آسمان خداست و در زمين خداست و اوست كه حكيم داناست ، هر چيز را كه خواست بيافريند بىآنكه پيش از آن نمونهاى بوده باشد به كمال و تمامى و استوارى برآورد و بيافريد و هيچ سستى و كاستى در آفرينش آنچه آفريد بر او عارض نشد ، هر چه را خواست آغاز كند آغاز كرد و هر چه را خواست به وجود آورد به همان گونه كه اراده كرد از ثقلين ( جنّ و انس ) به وجود آورد تا بدين وسيله پروردگارى او شناخته آيد ، و فرمانبردارى از او در ميان آنان صورت امكان يابد . » « 92 »
هامش
( 92 ) - موسوعة بحار الانوار ، ج 4 ، ص 265 - 266 .