كسى آرزوى بهشت كند . بهشت به اين آسانى بهدست نمىآيد ، بهشت رفتن استعداد مىخواهد ، لذت بردن از نعمتهاى بهشتى كمال مىخواهد ، ظرفيت مىخواهد ؛ در ابتداء بايد روح انسان كامل شود ، روح انسان كامل نمىشود مگر به تكليف و عبادت ، انسان بايد در دنيا آنقدر عمل نيك انجام بدهد ، آنقدر زحمت بكشد تا روحش به كمال لايق خود برسد ، وقتىكه روح كامل شد انسان مستحق بهشت مىشود و استعداد بهشتى را نيز پيدا مىكند .
بهشت رفتن بدون تكليف مثل اين مىماند كه انسان براى يك بچه دوساله زن بگيرد . آيا بچه دوساله استعداد زن گرفتن را دارد ؟ آيا بچه دوساله از زن گرفتن لذت مىبرد ؟ جواب منفى است . آيابراى يك انسان مريض كه دهانش از شدت درد تلخ شده است ، از غذاى خوش مزه و لذيذ لذت مىبرد ؟ انسان مريض نمىتواند لذت غذا را بفهمد ، تشخيص مزه غذا براى شخص مريض سخت است ، چگونه او از خوردن آن لذت ببرد ؟ هرچند غذاى لذيذ و خوشمزه را در دهان مريض بگذارد ، او از خوردن آن لذت نمىبرد . ممكن است كسى بگويد شكر روى غذا بريزيد تا تلخى دهان مريض بر طرف شود ، نهخير ، با ريختن شكر چيزى از تلخى دهان مريض كم نمىشود ؛ مريض بايد تداوى شود ، داكتر برود ، دوا ( دارو ) مصرف كند تا صحت پيدا كند . اگر مريض صحت پيدا كند تلخى دهان او از بين مىرود ، آنوقت از خوردن هر غذاى لذت مىبرد ، ولو غذاى خيلى خوشمزه هم نباشد .
انوار هدايت (تفسير قرآن كريم) (فارسى) — صفحة 296
مساهمون: الشيخ محمد آصف المحسني
ص٢٩٦