اگر مشركين قريش ، يا آنانىكه به خود ظلم كردهاند ، پيش تو بيايند و طلب آمرزش گناهان خود را بكنند و تو نيز براى آنان استغفار كنى
« لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحِيماً »
خدا را توبه پذير و بخشنده خواهى يافت . يعنى من هم آنان را خواهم بخشيد . با توجه به آيه مباركه ، شفيع قرار دادن پيغمبر و يا يكى ديگر از بندگان صالح خدا در نزد او هيچ اشكالى ندارد و بلكه جايز هم مىباشد .
قرار دادن شريك براى خدا تحت هر عنوانىكه باشد جايز نيست .
« وَ لا تَجْعَلُوا مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ إِنِّي لَكُمْ مِنْهُ نَذِيرٌ مُبِينٌ »
با خدا ديگر معبود و يا شريك قرار ندهيد ، من از جانب خدا انذار كننده آشكارم . من شما را بيم مىدهم تا به فسق گرفتار نشويد . كائنات را خدا خلق نموده و كسى ديگر در آنها نقش ندارد . در مسئله خلقت تمام كائنات با هم مربوطاند و جز خدا كسى ديگر از كائنات چيزى نمىداند . همانگونه كه خالق كائنات يك است ، معبود نيز يكاست . خالق و آفريدگار جهان تنها معبودى براى پرستش كنندگان است و هركسىكه براى او شريك قرار دهد عذاب سختى را در انتظار خواهد داشت . شريك قرار دادن براى خدا جايز نيست ، چه اين شرك در عبوديت باشد و چه در خالقيت ، هردو از گناهان بزرگ و نا بخشودنى است .
انسان اگر از گناه خود پشيمان شود و براى اينكه خدا نيز از گناهان او بگذرد ، پيغمبر بزرگوار اسلام و يا يكى از أئمه معصومين ( عليهم السلام ) را در نزد خدا شفيع قرار دهد ، به اين معنى كه خداوند جل جلاله به آبروى آن بزرگواران گناهان او را بيامرزد ، يا حاجت او را برآورده كند ، چنين كارى جايز است ؛ ولى اگر مستقيم از غير خدا