شرك گناه نابخشودنى
« وَ لا تَجْعَلُوا مَعَ اللَّهِ إِلهاً آخَرَ إِنِّي لَكُمْ مِنْهُ نَذِيرٌ مُبِينٌ »
در آيه قبل خوانديم كه خداوند جل جلاله خطاب به پيغمبر بزرگوار اسلام صلى الله عليه وآله و سلم مىفرمايد : به مردم بگو ، بهسوى خدا فرار كنيد كه من از جانب او براى شما بيم دهنده آشكارم . مثل اينكه يك داكتر متخصص از مرض انسان خبر بدهد . مثلًا چشم شما آب مرواريد و يا آب سياه آورده ، زود نزد طبيب برو تا آن را جراحى كند ؛ اگر دير شود ممكن است چشم شما كور شود .
در اين آيه مباركه مىفرمايد : با خدا معبود ديگر قرار ندهيد كه به شرك مبتلا مىشويد ، وحدانيت خدا را حفظ كنيد . در قرآن مجيد ، روى وحدانيت زياد تأكيد شده است . " إله " يا به معناى خالق است يا به معناى معبود . تأكيد آيه مباركه بر اين است كه جز خدا كسى را معبود خود قرار ندهيد ، عبادت مخصوص ذات پروردگار است و اگر انسان كسى ديگر را به عنوان معبود پرستش كند شرك است و شرك از گناهان بسيار بزرگ و نا بخشودنى محسوب مىشود . اگر " إله " به معنى معبود باشد ، عبادت غير خدا شرك است ، فرق نمىكند معبود غير خدا فرد عادى باشد و يا پيغمبر ، در هرصورت عبادت غير خدا جايز نيست و مطلقاً حرام است . شرك در عبادت به هر نحوى كه باشد از همان گناهان كبيره است كه در نزد خدا قابل بخشش نيست . اگر " إله " به معناى خالق باشد نيز شرك به خالقيت است ؛ يعنى نعوذ بالله ، در خلقت آسمان و زمين ، و ساير مخلوقات ، كسى ديگر را نيز دخيل بدانيم ، يا اينكه بگوييم فلان شخص