آسمان نيز وسعت پيدا مىكند . راجع به خود آسمان از آيات قرآن بهخوبى دانسته مىشود كه آسمان يك أمر موجود است كه عبارت از همان بافت نازك ، محكم و سخت است . در مورد آسمان اين ادعاى دانشمندان كه مىگويند تمام كرات بهشمول خورشيد ، در ميان آن بافت نازك قرار دارند و گاهى هم روى اين بافت تكيه مىكنند ، با آيات قرآن مطابقت مىكند . بافت نازك مثل اين است كه ما و شما يك پرده بزرگ را بجاى سقف به روى ديوار خانه بكشيم و مواد آن نيز از ابريشم و يا چيزهاى محكم ديگر ساخته شده باشد ، تا تحمل وزنهاى ثقيل را داشته باشد . اگر ادعاى دانشمندان ثابت شود ، با توجه به آيات قرآن ، وسعت آسمان ، همزمان با فاصله گرفتن كرات ، هيچ اشكالى پيدا نمىكند .
ادعاى دانشمندان اين مطلب را مىرساند كه ستارهها و سيارهها همه در حال فاصله گرفتن از همديگرند ، نه اينكه خود آسمان در حال وسعت است . بهنظر من با فاصله گرفتن ستارهها ايراد فوق بر طرف نمىشود و وسعت گرفتن آسمان نيز ثابت نمىشود ؛ زيرا ستارهها موجودات آسمانىاند نه خود آسمان . لذا اين ايراد همچنان باقى مىماند ؛ مگر اينكه بگوييم ، آسمان فقط در همانجايى وجود دارد كه كرات در آن باشند ، در جايىكه كرات نباشند آسمان نيز وجود ندارد . به فرض اينكه اين نظريه درست باشد و آسمان فقط در جايى وجود داشته باشد كه كرات در آنوجود داشته باشند ، ممكن است بگوييم كه بههمان اندازه كه كرات از هم فاصله مىگيرند ، به همان اندازه بافت آسمان نيز وسيع مىشود . دراينصورت ظرف موجودات آسمانى نيز همزمان با
انوار هدايت (تفسير قرآن كريم) (فارسى) — صفحة 213
مساهمون: الشيخ محمد آصف المحسني
ص٢١٣