ندارند . و اين مقام را خداوند به آنان داده است . بنابراين بين توسل به بتها و توسل به انبيا و اوليا دو فرق وجود دارد :
1 - كفار بتها را عبادت مىكردند و به اين موضوع در قرآن مكررا اشاره شده است ، و قبلا دانستيم كه عبادت تذلل در برابر كسى به قصد مربى بودن او است ، و شكى در شركآورى چنين تذللى نيست . « 1 »
2 - بتها توانايى شفاعت عند اللّه و نزديك نمودن انسان را به خدا ندارند ، ولى انبياء و امامان بزرگ و شهيدان چون ارواح مقدسه آنان در حريم قرب الهى زنده و روزىخور مىباشند ، اين توانايى را دارند .
اساسا در تكوين همه پديدهها از راه اسباب و علل و واسطهها به اذن خداوند مسبب الاسباب بوجود مىآيند ، اعمال نيك واسطه ثواب خداوند مىشود ، همه چيز روى اسباب ( غير مستقله ) تحقق مىيابد . « 2 » قرآن ( سوره غافر ، آيه 7 و 8 و سوره شورى ، آيه 5 ) مىگويد : ملائكه براى مومنين ( اهل زمين ) استغفار مىكنند و براى نجات آنان از عذاب دوزخ و داخل
هامش
( 1 ) - مسلمانان ، تنها خدا را رب مىدانند و انبياء و اوليا را مربوب و مخلوق رب العالمين مىدانند و لذا توسل آنان ، عبادت شمرده نمىشود .
( 2 ) - خداوند به خاتم النبيين ( ص ) دستور مىدهد كه از انبياى گذشته سوال كند ، ( سوره زخرف ، آيه 45 ) معلوم است كه سوال از ارواح آنان است . و آيهإِنَّكَ لا تُسْمِعُ الْمَوْتىو آيهوَ ما أَنْتَ بِمُسْمِعٍ مَنْ فِي الْقُبُورِ، ناظر به اجساد مرده و پوسيده در قبرها مىباشد ، و ربطى به ارواح ندارد .