إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ
براى كسانى كه دوست دارند كه بدى در ميان مؤمنين شيوع يابد عذاب دردناكى است . بنابراين مسلمان چه به فعل معصيت خود يا به معصيت ديگران نبايد راضى باشد و حتى آرزو و تمناى معصيت نيز تجرى و عقلا موجب عقاب است و شايد همين تمناى معصيت مراد خداوند باشد ، جائى كه در كتابش مىفرمايد :
إِنْ تُبْدُوا ما فِي أَنْفُسِكُمْ أَوْ تُخْفُوهُ يُحاسِبْكُمْ بِهِ اللَّهُ
آنچه كه در دلتان است چه اظهار بداريد و چه پنهانش سازيد خداوند از شما حساب آن را خواهد گرفت . ثمالى از امام باقر ( ع ) از كمترين درجه نصب ( نصبى كه صاحب آن از سگ پليدتر است ) سؤال مىكند امام مىفرمايد : اينكه مرد رايى را ابداع كند ( بدعت گذارد ) و بر آن حب و بغض ورزد ( ص 510 ج 11 الوسائل ) و از همين فصل است كه دعا براى حصول حرام و نفرين بر مردم نيز ممنوع قرار داده شده است . ( ج 1 حدود الشريعه ماده دعا ) و رأفت و مهربانى و دلسوزى در حق جنايتكارى كه مجازات مىشود حرام است .
وَ لا تَأْخُذْكُمْ بِهِما رَأْفَةٌ فِي دِينِ اللَّهِ
و حتى شفاعت كردن در اسقاط يا تخفيف حدود نيز حرام گرديده است .
اللهم طهر انفسنا من كل ما ليس فيه رضاك » « 1 » بدتر از رضايت به گناه ، كمك كردن ظالم در ظلم و همكارى با عاصى در معصيت
هامش
( 1 ) - ممكن است اين صفت مربوط به قسمت اول شود و بعد آن مربوط به قسمت سوم گردد .