مقام نيز خوب « 1 » و اگر بد بود بد است .
بحث اينجاست كه حب و جاه و شهرت كه غايت مقصود آن مباح باشد از نظر شرعى مذموم است يا نه ؟ و اساسا طلب چنين منزلت و مقام قطع نظر از حب آن چگونه است ؟ براى جواب اين سؤال به اين نصوص معتبره توجه نماييد :
1 -
تِلْكَ الدَّارُ الْآخِرَةُ نَجْعَلُها لِلَّذِينَ لا يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِي الْأَرْضِ وَ لا فَساداً وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ
« 2 » آن سراى آخرت را براى كسانى قرار مىدهيم كه اراده علو و فساد را در زمين نداشته باشند .
آيه مباركه بر اساس وقوع نكره در سياق نفى مفيد عموم است ، پس اراده هر علوى مذموم است منتهى اراده آن علوى كه براى اجراى احكام دينى يا كمك به مسلمان باشد از اين عموم مستثنى شده است ، و بقيه تحت عموم مىماند .
ممكن است ذكر كلمه فساد قرينه شود كه مراد از علو علو باطل باشد ، و علو مباح را شامل نشود و بنابر اين ، اراده و حب آن مذموم نباشد ، خصوصاً كه آيه مباركه در تتمه داستان قارون واقع شده است .
2 - اطلاق آياتى كه بر مذمت حيات دنيا دلالت دارد چون جاه و شهرت نيز از حيات دنيا و زينت آنست و طبعا حب آن نيز مذموم است .
هامش
( 1 ) - وقتى طلب آن خوب بود محبت آن نيز مانعى ندارد .
( 2 ) - سوره قصص / آيه 83 .