چند فى نفسه مرجوح باشد ولى وقتى كه حفظ دين بر آن توقف پيدا مىكند ، رجحان مىيابد و حتى لازم مىشود و بايد نسل جوان را با تشويق به تدين و اخلاق ، به كسب علوم تجربى و ثروتمندان را به تأسيس كارخانجات توليدى و توسعه صنعت و زراعت و غيره تشويق نمود گو اينكه جمعى در دام محبت دنيا گرفتار آيند . « 1 »
راه ديگرى كه براى جمع بين دو امر مهم مختلف - زهد و تحصيل دنيا - به نظر نگارنده مىرسد اينست كه در چهار چوب مقررات اسلامى و موازين فقهى تا جائى كه ميسر باشد تجارت خارجى و صنايع سنگين توليد توسط حكومت اداره شود كالا به بودجه بيت المال خريدارى و مورد استفاده و بهره بردارى قرار گيرد . و از دست افراد خارج گردد ( به شرطى كه اين كار زير پوشش اسلام و بدور از تأثير وسوسه چپيها و سوسياليزم باشد ) اين روش از يك طرف اقتصاد كشور را تقويت مىكند و از جانب ديگر موجب حب مال و دنيا پرستى و طمع و حرص و بخل و حسد و تكبر افراد نمىشود و البته كه اين امر در فرض وجود حكومت
هامش
( 1 ) - چنانچه مناسب است براى حفظ زنان و دختران از سقوط در دامن بى دينان شرقى و غربى آنان را در تشكيلات سياسى و اجتماعى و ادارى در چار چوب مقررات اسلامى راه داد و حتى تشويق شان به تحصيل علوم نمود و جلوگيرى آنان از اين راه از خوف اينكه اخلاق چند تن از مردان و زنان جوان خراب نشود ، عقلائى نيست زيرا اولًا فسادى كه از جهالت ناشى مىشود بيشتر است ، ثانياً ستون پنجم و يا فريب خوردگان داخلى نه تنها از راههاى ديگر و بنامهاى مختلف اخلاق آنان را تباه مىسازند كه دين و شرف آنان را نيز خراب مىكنند و تربيت اسلامى را از اساسش در جامعه برهم مىزنند .