تعلق گيرد حرام است « 1 » و اگر به مؤمن تعلق گيرد نيكو است و اگر به زن و شوهر ( منظور شهوت ) و ثروت ( طلا و نقره ) ، مسكن ، خيل و حشم ، زمين ، باغ و سرمايه و غيره تعلق گيرد . ممكن است بر اساس آيه اول
زُيِّنَ لِلنَّاسِ . . .
مرجوح باشد هرچند كه ممنوع نيست بلكه تا حدى طبيعى و غير اختيارى نيز مىباشد ولى نفوسى هستند كه بنعمتها فرحت نيابند و به فوت آنها محزون نگردند .
لِكَيْلا تَحْزَنُوا عَلى ما فاتَكُمْ
وَ لا تَفْرَحُوا بِما آتاكُمْ
مطلب چهارم - لازم بتوجه است كه براساس بيانات فوق كه دنيا ناپايدار و بى ارزش است و جز به مقدار حاجت نبايد به آن پرداخت و بايد تمام فكر و توجه آدمى به تحصيل معارف و اخلاق و مراسم عبوديت باشد و به تعمير جهان ديگر بپردازد ، قهرا علاقه مسلمانان از تحصيل علوم مادى و ثروت و ابتكارات اگر به كلى از بين نرود بسيار ضعيف خواهد شد و در نتيجه بازارهاى بلاد ما در اشغال صادرات كفار در مىآيد و جوانان ما براى كسب علوم راهى ديار دشمنان ما مىشوند . كه پس از مدتى اگر كافر نشوند به دين خود بى علاقه مىشوند و اسلام را مانع دنيا خواهند دانست و در پى مبارزه با اسلام برخواهند خواست . « 2 »
هامش
( 1 ) - به جزء اول حدود الشريعة فى محرماتها براى تحقيق اين مسأله مراجعه شود .
( 2 ) - از همين جاست كه در قرن بيست حكومتهاى كشورهاى اسلامى قوانين اسلامى را غير رسمى نمودند و حتى آنها را خرافى پنداشتند و قوانين وضعى كفار غربى و شرقى را بنام قوانين مترقى در همه شئونات مسلمانها تطبيق نمودند و آنها را رسما معتبر دانستند و در نهايت اسلام را تحت شعار جدائى دين از سياست از زندگانى اجتماعى مردم مسلمان بيرون بردند و اين حكومتها از كفار اصلى بيشتر به اسلام ضربه زدند و خبيث تر بودند و هستند .