البته محبت به اين اعيان و موجودات بر دو گونه است ، يكى اينكه باعث دورى از خدا و باعث ترك مراسم عبوديت شود و انسان را به خود مشغول بدارد ، اين گونه محبت حرام و مذموم است و گاهى موجب كفر مىشود و انسان وظيفه دارد كه از اين گونه علاقه باطنى دلش را خالى گرداند و بسيارى از آيات از آن نهى كرده است :
در روايتى آمده است كه ضرر دو گرگ درنده كه از دو طرف گله بى شبان داخل شوند بيشتر از ضرر محبت مال و محبت شرف در دين مسلمان نيست . « 1 »
ظاهراً مراد از شرف در اين روايت خود خواهى و اشراف منشى و خوى اعيانى است ، و همين مضمون بسند معتبر دربارهء محبت رياست نيز وارد شده است كه مراد يا رياست باطل و يا رياست من حيث رياست است و در قرآن مىخوانيم كه بهشت براى كسانى قرار داده شده كه اراده بلندپروازى و فساد را در زمين نداشته باشد .
آرى : محبت رياست و تلاش براى تحصيل آن به منظور اقامه حكم خداوند و جلوگيرى از فساد و انحراف عبادت است .
اما محبتى كه مانع از امتثال احكام شرعى نشود اگر به كافر
هامش
( 1 ) - اين روايت سه سند دارد كه مىشود بر مجموع آن اعتماد كرد هرچند كه هر سند آن به تنهائى ضعيف مىباشد رجوع شود به اول جزء چهارم اصول كافى ترجمه دار .